“Zeg het.”
Hij stopte.
“Noem me nog één keer een slechte investering.”
Niemand bewoog.
De bestuurskamer leek plotseling enorm.
Ik leunde achterover in mijn stoel.
“Dat dacht ik al.”
Ze gingen er nog steeds van uit dat het verwijderen van Daniel het bedrijf samen met hem zou vernietigen.
Dat werd hun laatste fout.
Ik legde nog een document op tafel.
“Voordat we de uitbreiding stopzetten, heb ik een kleinere kredietfaciliteit geregeld bij Harrison Commercial Bank. Geen nieuwe fabriek. Geen roekeloze uitbreiding. De bestaande banen blijven behouden.”
Het onafhankelijke bestuurslid knikte.
“We hebben ook al een interim-CEO.”
Daniel staarde me ongelovig aan.
“Je hebt dit allemaal gepland?”
“Al maanden.”
Mam fluisterde:
“Je wilde dat we zouden falen.”
“Nee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik wilde dat het bedrijf jullie zou overleven.”
De forensische audit duurde vier maanden.
Daniel moest aanzienlijke persoonlijke uitgaven terugbetalen die op onrechtmatige wijze via het bedrijf waren verwerkt. Later werd hij geconfronteerd met civiele claims van het bedrijf.
Pap moest een van zijn investeringspanden verkopen om verplichtingen te kunnen nakomen die verband hielden met de door hem goedgekeurde overschrijvingen.
Marks adviesbureau ging failliet nadat Carter Home Systems terugbetaling eiste en andere klanten zijn zakelijke praktijken begonnen te betwijfelen.
Drie maanden later verliet Chloe hem.
Mam verkocht het vakantiehuis waar ze zo dol op was om de oplopende juridische kosten te betalen.
Niemand belandde in de gevangenis, omdat een groot deel van hun gedrag zich bevond in het ingewikkelde grensgebied tussen roekeloze zelfverrijking, civielrechtelijk wangedrag en transacties die advocaten juridisch konden terugdraaien.
Maar ze verloren iets wat voor hen bijna net zo belangrijk was.
**Toegang.**
