Het is zo’n melding waar je even van moet slikken: ‘bezorgd’. Je loopt naar de deur, checkt de gang, kijkt bij de brievenbus… en er ligt precies niets. Ondertussen tikt de tijd door, en je vraagt je af wie dit nu moet oplossen.
Veel mensen schieten dan automatisch in de actiestand richting de bezorgdienst. Logisch, want die heeft het pakket toch ‘afgeleverd’? Maar juridisch ligt het net anders. En dat verschil kan je een hoop gedoe, tijd en frustratie schelen.
Wie je moet aanspreken
Als je online iets koopt, sluit je een overeenkomst met de webwinkel. Niet met de bezorger, niet met het depot en ook niet met de chauffeur. De webwinkel kiest de vervoerder en betaalt daarvoor. Jij koopt een product dat netjes bij jou moet aankomen.
Gaat er onderweg iets mis, dan is het dus de webwinkel die dat moet oplossen met de bezorgdienst. ConsuWijzer (van de Autoriteit Consument & Markt) is daar helder over: jij meldt het probleem bij de verkoper, niet bij de bezorger.
Een ‘bezorgd’-melding is geen eindpunt
Track & trace voelt vaak als het laatste woord, maar dat is het niet. Een melding ‘bezorgd’ betekent vooral dat het systeem zegt dat de zending is afgerond. Dat is iets anders dan bewezen aflevering bij jou thuis.
Met andere woorden: jij hebt nog steeds recht op je bestelling. Kan de webwinkel die niet leveren, dan heb je recht op terugbetaling. En de webwinkel kan zich niet verschuilen achter een statusregel in een app.
De bewijslast ligt bij de verkoper
Zegt de webwinkel: “Het pakket is wél afgeleverd”? Dan moet de webwinkel dat ook kunnen aantonen. Niet jij. Vraag daarom altijd om concrete informatie: waar is het pakket volgens de bezorger afgegeven, op welk tijdstip, en aan wie?
