“Omhoog. Waarom?”
— Ik wil even alleen met je praten.
Hij keek me aan.
— Waarover?
Ik legde mijn oude werk-ID op tafel, degene die ik had bewaard nadat mijn account was gedeactiveerd.
“Waar is het exemplaar dat ik nu gebruik?”
Heel even veranderde haar uitdrukking.
— Hoe moet ik dat weten?
— Je hebt mijn jas meegenomen.
— Om het naar de stomerij te brengen.
— En de identiteitskaart was verdwenen.
“Toen verloor je het.”
— Iemand heeft dinsdag om 1:47 uur samen met haar ingebroken in het magazijn.
Monica gaf niet meteen antwoord.
“En wat heeft dat met mij te maken?”
— Dat is precies wat ik probeer uit te zoeken.
Hij begon boos te worden.
“Ongelooflijk. Je raakt je spullen kwijt en nu geef je mij de schuld?”
“Waarom heb je mijn kleren in tassen gedaan?”
Toen stopte het.
Hij had die vraag niet verwacht.
— Welke kleding?
— Die je zaterdag toch al wilde weggooien.
Hij keek instinctief naar de trap.
Ik begreep het meteen.
‘Emma weet het,’ zei ik. ‘Betrek haar hier niet bij.’
— Wat heeft hij je verteld?
– Genoeg.
Monica pakte haar tas.
— Ik ga naar mijn moeder.
“Dat is precies wat je Emma had beloofd te doen.”
Hij draaide zich naar me toe.
— Je weet niet waar je het over hebt.
“Leg het me dan uit.”
Het wordt uitgelegd.
Hij liep naar boven, pakte Emma op en wilde vertrekken.
Ik vertelde mijn dochter dat het niet haar schuld was en dat we er de volgende dag over zouden praten. Ik wilde haar niet midden in de confrontatie houden.
Nadat ze vertrokken waren, ging het op het werk snel vooruit.
De verificatie beperkte zich niet tot de camera bij de magazijndeur. De route die de persoon door het gebouw aflegde en vervolgens de beelden van de buitenkant werden geanalyseerd.
Op een van de foto’s was de auto te zien waarmee hij was gekomen.
Toen ze me de lijst lieten zien, herkende ik hem.
Ik had het al tientallen keren gezien.
Het was de auto van Sorin, een collega van Monica.
Toen begreep ik waarom Monica zoveel wist over mijn schema en waarom ze vóór zaterdag het huis uit wilde.
De voorraadcontrole zou dan beginnen.
Als de vermiste voorwerpen ontdekt zouden worden voordat ik de vermissing meldde, zou de eerste aanwijzing rechtstreeks naar mij leiden.
Mijn kaart.
Mijn toegang.
Het gebied waar ik aan het werk was.
Monica was sowieso al van plan om met Emma naar haar moeder te gaan.
