Niet omdat hij er zeker van was dat ik gearresteerd zou worden of dat ik nooit meer naar huis zou terugkeren.
Maar ze rekende erop dat ik zulke grote problemen zou hebben dat ze tijd zou hebben om te vertrekken.
Later kwam ik erachter dat de relatie tussen haar en Sorin niet was begonnen met de diefstal. Ze hadden al een aantal maanden een relatie.
Hun plan was om de producten mee te nemen, de toegang op mijn naam te laten staan en te profiteren van de chaos die na de inventarisatie zou ontstaan.
Het was echter niet allemaal gegaan zoals ze hadden berekend.
Toen Monica doorhad dat de ID geblokkeerd was en dat de afbeeldingen werden geverifieerd, belde ze me op.
Deze keer ontkende hij het niet meer.
— Dan, we moeten praten voordat je iets doet wat niet meer te herstellen is.
— Wat moet ik repareren?
“Het had niet zo ver moeten komen.”
— Heeft u mijn identiteitsbewijs meegenomen?
Hij zweeg.
— Monica, heb je mijn identiteitskaart meegenomen?
— Sorin vertelde me dat er niets met je zal gebeuren.
Ik sloot mijn ogen.
Tot dat moment was er nog een deel van mij dat hoopte op een andere verklaring.
“Wist je wat hij van plan was?”
“Hij vertelde me dat ze een aantal producten zouden meenemen en dat de tekorten pas veel later aan het licht zouden komen. Niemand mocht contact met je opnemen.”
“Waarom was je dan mijn kleren aan het verzamelen?”
Weer stilte.
— Omdat je wegging.
– Ja.
“Met hem?”
– Ja.
Dat was ons laatste gesprek als man en vrouw waarin ik probeerde een verklaring te krijgen.
Het onderzoek ging zonder mij verder. De beelden, de geregistreerde toegangsgegevens en de andere controles bevestigden wat er die nacht was gebeurd. Ik had de identiteitskaart direct gemeld toen ik ontdekte dat deze vermist was en ik heb meegewerkt aan alle controles.
Monica en Sorin moesten uiteindelijk verantwoording afleggen voor wat ze hadden gedaan.
Voor mij was het huwelijk echter al voorbij.
Ik startte de scheidingsprocedure en vroeg of Emma zoveel mogelijk buiten het conflict tussen volwassenen gehouden kon worden. Ik heb haar nooit gevraagd om te herhalen wat ze had gehoord, en ik heb haar nooit verantwoordelijk gehouden voor het ontdekken van het plan.
Op een avond, toen de gemoederen wat bedaard waren, vroeg Emma me:
“Ben je boos dat ik je kleren heb gewassen?”
– Nee.
— Mama zei dat ik de tassen niet mocht aanraken.
Ik keek haar aan.
“Je deed het omdat je dacht dat je mijn kleren redde.”
Hij knikte.
Dat was alles wat ze die nacht wist.
Ze wist niets over de identiteitsbewijzen, de borg, Sorin of wat haar moeder had voorbereid.
Ze had alleen gezien dat iemand de spullen van haar vader in vuilniszakken had gedaan en had geprobeerd ze te redden.
Mijn huwelijk met Monica is voorbij.
Emma bleef de dochter van hen beiden, en ik deed alles wat ik kon om ervoor te zorgen dat de fouten van haar moeder geen last voor haar zouden worden.
Maar de kleren die ik om drie uur ‘s ochtends in de wasmachine vond, zijn nooit in de vuilnisbak beland.
