In een zaal aan de Rotterdamse Lloydkade hing vanmiddag een sfeer die je moeilijk in één woord vangt. Er was opluchting, er was emotie, en er was ook een stilte die net zo veel zei als het applaus. Tussen generaties Molukkers, bestuurders en genodigden werd een moment gemarkeerd dat lang in de lucht heeft gehangen.
Premier Jetten was naar Rotterdam gekomen voor de inhuldiging van het Nationaal Monument voor de Molukkers. Daarbij sprak hij namens de Nederlandse regering excuses uit voor de manier waarop de eerste generatie Molukkers na aankomst in 1951 is behandeld. Dat nieuws landde niet bij iedereen hetzelfde.
Een moment dat binnenkomt, maar niet voor iedereen hetzelfde voelt
Toen de woorden ‘excuses’ en ‘historisch onrecht’ vielen, klonk er na afloop geklap en gejuich. Tegelijk bleven sommige handen stil. Een man die als kind met zijn ouders naar Nederland kwam, zei het rechtuit: zijn vader en moeder leven niet meer.
Dat dubbele gevoel klonk vaker terug. Blijdschap omdat er eindelijk erkenning komt, maar ook pijn omdat veel ouders en grootouders dit niet meer meemaken. “Te laat,” zei een bezoeker, terwijl hij tegelijk benadrukte dat hij vooruit wil kijken.
