DEEL 11 — Het vonnis vernietigde geen dynastie
Bastiaan werd veroordeeld voor een belangrijk deel van de financiële en documentfeiten.
Niet allemaal.
Bij enkele consultancybetalingen kon zijn persoonlijk frauduleus opzet onvoldoende worden bewezen.
Eén waarderingskwestie bleef civiel.
De volledige €8,72 miljoen financiële benadeling uit het forensische rapport was niet één-op-één hetzelfde als strafrechtelijk bewezen schade.
Dat is normaal.
Civiele onrechtmatigheid, slecht bestuur en strafbare fraude zijn verschillende vragen.
De rechtbank kwam tot een smaller maar nog steeds zwaar bewezen financieel pakket.
Bastiaan kreeg een meerjarige onvoorwaardelijke gevangenisstraf, plus beperkingen voor bepaalde bestuursfuncties, financiële verplichtingen en verbeurdverklaring/ontnemingsachtige maatregelen waar wettelijk passend.
Geen twintig jaar.
Geen levenslang.
Geen "alles kwijt".
Hij behield na alle afwikkeling een deel van zijn privévermogen.
Mensen online waren woedend.
"Waarom mag zo iemand nog geld hebben?"
Omdat strafrecht geen middeleeuwse roofakte is.
Zijn aandelen waren niet automatisch van mij omdat hij mij bedroog.
De onderneming bleef bestaan.
Werknemers hielden hun banen.
De Van Zandt-naam bleef op de gevel.
Dat laatste vond Bastiaan misschien het pijnlijkst.
Zijn fout vernietigde niet eens het bedrijf waarvoor hij beweerde alles te doen.
Het bedrijf leerde zonder hem verder te gaan.
DEEL 12 — Onze scheiding kostte minder tijd dan onze financiële afrekening
Het huwelijk werd ontbonden.
De symbolische "bruiloft" met Céline had geen juridische status.
Dus geen bigamie in de zin van twee rechtsgeldige huwelijken.
Wel een groteske leugen.
Onze huwelijkse voorwaarden bleven doen wat ze altijd hadden gedaan.
Niet "geactiveerd".
Noor corrigeerde mij daar maandenlang mee.
"Ze werken vanaf de dag dat je tekent."
"Ik weet het."
"Dan zeg het niet verkeerd in interviews."
"Ik geef geen interviews."
"Uitstekende keuze."
De Bloemendaal-villa bleef onderdeel van de Beaufortstructuur.
Bastiaan had er geen eigendomsrecht.
Hij kreeg na de voorlopige maatregelen gelegenheid zijn spullen onder begeleiding op te halen.
Geen gouden panter bleef achter.
Helaas.
Onze gezamenlijke liquide middelen werden gescheiden volgens de overeenkomsten.
Bastiaan kreeg waar hij recht op had.
Ik ook.
De villa verkocht ik uiteindelijk drie jaar later.
Niet omdat Céline er had gelopen.
Niet omdat Bastiaan hem "besmet" had.
Omdat ik na mijn operatie een hekel kreeg aan een huis met drie trappen en slaapkamers op kilometers afstand van elkaar.
Verkoopprijs:
€12,4 miljoen.
Geen 180 miljoen.
Een prachtig huis.
Geen centrale bank.
De opbrengst bleef conform de Beaufortstructuur belegd.
Ik kocht een kleiner appartement aan de rand van Amsterdam.
Groot terras.
Lift.
Dicht bij het ziekenhuis.
Noor zei:
"Je wordt praktisch."
"Mijn vader draait zich om in zijn graf."
"Dat deed hij waarschijnlijk al bij je eerste hypotheekrente."
DEEL 13 — Vier jaar later kreeg ik een brief uit de gevangenis
Bastiaan schreef mij pas vier jaar na de operatie iets wat ik wilde lezen.
De eerdere brieven gingen ongeopend naar Noor.
Deze begon anders.
Valérie,
ik heb jarenlang gezegd dat ik van jou hield maar niet van de positie waarin jouw vermogen mij zette.
Dat was slechts de helft van de waarheid.
Ik wilde niet alleen gelijkwaardigheid.
Ik wilde de zekerheid dat jij mij nooit iets kon weigeren wat ik eenmaal verdiend dacht te hebben.
Ik las verder.
Van Zandt Enterprises droeg mijn naam.
Daarom ben ik gaan denken dat de controle uiteindelijk ook van mij hoorde te zijn.
Jouw villa werd mijn thuis.
Daarom ben ik gaan denken dat eigendom een formaliteit was.
Jouw vermogen financierde groei die ik leidde.
Daarom maakte ik van mijn arbeid een aanspraak op jouw kapitaal.
Geen maar.
Ik heb werkelijk waarde gecreëerd in het bedrijf.
Ik heb werkelijk jaren hard gewerkt.
Ik heb werkelijk van jou gehouden.
Geen van die drie feiten gaf mij het recht over jouw handtekening heen te stappen.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Toen ik Céline de valse scheidingsbeschikking gaf, deed ik hetzelfde.
Ik wist welk antwoord zij nodig had om te blijven.
Dus gaf ik haar het document dat dat antwoord nabootste.
Ik heb twee vrouwen niet alleen bedrogen.
Ik heb geprobeerd hun keuzes te sturen door hun werkelijkheid te vervalsen.
Dat was de eerste keer dat hij het volledig begreep.
Misschien.
Ik verwacht geen antwoord.
Ik verwacht geen vergeving.
Ik wilde alleen eindelijk opschrijven wat ik jaren te slim heb geprobeerd uit te leggen.
Ik was bang.
En vervolgens koos ik dingen waarvoor angst geen toestemming was.
Bastiaan.
Ik liet de brief drie dagen liggen.
Toen schreef ik één regel.
Dit is de eerste brief waarin je intentie niet gebruikt om de consequentie kleiner te maken. Dank daarvoor.
Geen:
ik vergeef je.
Geen:
kom terug.
Geen:
ik mis je.
Hij schreef niet opnieuw.
Dat vond ik respect.
