Begin juni mochten Noor en Elias naar huis. De arts wilde dat ze de eerste maanden rustig aan deden. Ik nam tijdelijk verlof en verbleef met hen in een appartement in Brunssum, dicht bij het ziekenhuis en mijn werk. Ik had het niet voor altijd gepland. Ik wilde vooral een plek waar ik de voordeur zelf kon afsluiten.
De politie nam mijn verklaring op. De Koninklijke Marechaussee was betrokken omdat ik militair was en een deel van de communicatie via mijn werktelefoon was verstuurd. Dat betekende niet dat het leger zich met de scheiding bemoeide. Het betekende dat mijn commandant de juiste procedure volgde en dat de Marechaussee controleerde of er dienstgegevens waren ingezien of gedeeld.
Die waren er niet. Daan had wel geprobeerd mijn dienstrooster via een oud contact op te vragen. Die persoon had het verzoek gemeld.
Ik vertelde mijn commandant dat ik klaar was om weer aan het werk te gaan zodra de artsen het goedkeurden. Hij vroeg of ik ondersteuning nodig had.
‘Ik heb twee baby’s, een advocaat en een advocaat van de bank,’ zei ik. ‘Dat lijkt voorlopig genoeg.’
Hij knikte. ‘En thuis?’
‘Thuis is tijdelijk.’
Ik zei niet dat ik bang was om terug te keren naar het huis van mijn schoonouders. Ik had de woning nooit als mijn thuis beschouwd. Maar mijn documenten lagen er nog: mijn uniformen, mijn papieren, de map met de oorspronkelijke hypotheekakte en de dozen van mijn moeder.
De politie had Daan eerder gevraagd de stukken niet te vernietigen. Toch vertelde Marieke me dat hij het huis te koop had gezet.
‘Hij kan dat niet zonder jouw akkoord,’ zei ze.
‘Hij weet dat.’
‘Toch heeft de makelaar een verkoopbrochure gemaakt. De woning staat nog niet online. Ik heb de advertentie gezien via een collega.’
‘Wie wil het huis kopen?’
‘Een besloten investeerder. De koopprijs ligt onder de marktwaarde.’
‘Vivienne?’
‘Haar bedrijf.’
Dat was de tweede twist. Ze had niet alleen geld uit de onderneming gebruikt om de bank af te lossen. Ze wilde ook het huis goedkoop kopen voordat mijn hypotheekrecht opnieuw was bevestigd. Als het huis eenmaal verkocht was aan een bedrijf van haar, zou zij kunnen zeggen dat zij als derde te goeder trouw had gehandeld. Dat was geen garantie dat ze ermee weg zou komen. Het was wel genoeg om de zaak duur en ingewikkeld te maken.
De notaris had de verkoop nog niet voorbereid omdat er een conflict in het Kadaster stond. Marieke vroeg een kort geding aan om verdere verkoop te voorkomen. De rechter legde een verbod op om het huis te verkopen of te bezwaren totdat de zaak was onderzocht.
Daan kreeg de beschikking per aangetekende post.
Twee dagen later belde hij me.
‘Je hebt mijn ouders hun huis afgenomen.’
‘Nee. Ik heb voorkomen dat jij het verkoopt zonder mijn toestemming.’
‘Ze zijn oud, Anouk.’
‘Dan had je ze niet in een financiële constructie moeten trekken die jouw bedrijf niet kan dragen.’
‘Je snapt niet wat je doet.’
‘Dat weet ik wel.’
Hij hing op.
In juli begon ik weer gedeeltelijk te werken. Noor en Elias gingen drie ochtenden per week naar een gespecialiseerde opvang. Ik reed met een koelbox voor moedermelk achterin de auto en een tas met reservekleertjes op de passagiersstoel. Op het hoofdkwartier vroeg niemand waarom ik mijn uniform niet droeg. Ik kreeg een tijdelijke vrijstelling van onderdelen van mijn functie en bouwde mijn uren rustig op.
Daan vertelde aan familieleden dat ik hem kapotmaakte. Ria stuurde berichten waarin ze vroeg of ik niet “voor de kinderen” kon stoppen met de juridische stappen. Henk stuurde één kort bericht: We hebben je geld toch terugbetaald. Waarom kun je dit niet laten rusten?
De bank had € 92.000 teruggekregen. De rest was verdwenen in een rekening-courant en in betalingen aan leveranciers. Mijn lening was niet terugbetaald. De betalingen aan de bank hadden slechts hun eigen achterstand verkleind.
Ik antwoordde Henk met een foto van de hypotheekakte en het actuele saldo. Daarna stuurde ik niets meer.
In augustus werd Daan door de politie uitgenodigd voor verhoor. Vivienne werd ook gehoord. Haar bedrijf leverde de facturen en de e-mailcorrespondentie aan. Ze ontkende eerst dat ze wist dat het geld van het bouwbedrijf kwam. Toen de accountant de boekingen naast haar facturen legde, veranderde haar verklaring.
Ze zei dat Daan had verteld dat het om een lening van mij ging. Ze zei dat ze niet wist dat mijn handtekening vervalst was. De e-mails maakten duidelijk dat ze het formulier kende en dat ze had geweigerd zelf te tekenen. Dat hielp haar op één punt. Het hielp haar niet op alle andere.
Daan beweerde dat hij de handtekening had gezet om tijd te winnen. Hij ontkende dat hij het huis aan Vivienne wilde verkopen. De koopovereenkomst liet iets anders zien. Zijn handtekening stond eronder, net als die van Vivienne namens haar bedrijf.
Henk wist van de verkoop. Ria niet. Zij had gedacht dat Vivienne tijdelijk geld had voorgeschoten en dat het huis daarna weer van de familie zou zijn. Toen ze de overeenkomst zag, belde ze Marieke zelf.
‘Ik heb mijn man geloofd,’ zei ze. ‘Ik heb Daan geloofd. En ik heb jou niet geloofd.’
‘U wist dat het huis van u was.’
‘Ik dacht dat het van ons bleef.’
‘Dat dacht ik ook.’
Ze kwam later langs om de map met documenten af te geven die nog in het huis lag. Ze zette hem bij de voordeur neer, zonder koffie aan te bieden. Ze had rood om haar ogen, maar ze huilde niet.
‘Henk zegt dat hij zijn zoon niet kan aangeven,’ zei ze.
‘Dat hoeft u niet voor hem te doen.’
‘Nee. Maar ik had u tenminste niet moeten vragen om stil te blijven.’
Ik pakte de map aan. ‘Dat klopt.’
Ze knikte. Daarna liep ze naar haar auto.
De rechtszaak over het huis kwam in september. Daan verscheen met een advocaat. Vivienne bleef thuis. Henk zat achteraan in de zaal met zijn handen tussen zijn knieën. Ria kwam niet.
Mijn advocaat liet de originele leningsovereenkomst zien, de inschrijving bij het Kadaster, de bankbrieven en de correspondentie over de vervalste handtekening. Daan keek naar de tafel. Toen de rechter hem vroeg waarom hij de handtekening had nagemaakt, zei hij dat hij het formulier “administratief had willen afronden”.
‘Met toestemming?’ vroeg de rechter.
‘Ik dacht dat ze later wel akkoord zou gaan.’
‘Dat is geen antwoord.’
