Vivienne stond op. ‘Ik heb niets vervalst.’
De agent draaide zich naar haar toe. ‘U bent niet aangehouden. U bent wel uitgenodigd voor een vervolggesprek.’
‘Dat is niet hetzelfde als schuldig zijn.’
‘Dat klopt,’ zei hij. ‘Daarom stellen we vragen.’
Henk keek naar Vivienne. ‘Je zei dat je ons had gered.’
Ze boog haar hoofd. ‘Ik heb de bank betaald.’
‘Met geld van Daan?’
‘Met geld van het bedrijf.’
‘Dat geld was niet van jou.’
‘Het zou zijn terugbetaald.’
‘Wanneer?’
Ze gaf geen antwoord.
Daan trok de map uit de handen van zijn advocaat, die achter hem was binnengekomen. De agent vroeg hem de map terug te geven. Daan deed het. Geen scène. Geen schreeuw. Alleen zijn vingers die de kaft nog even vasthielden voordat hij losliet.
Ik liep naar de kast in de kleine slaapkamer. Mijn uniformen hingen achter de jassen. De geur van mottenballen en oud hout kwam me tegemoet. Ik pakte de dozen met mijn documenten en de foto’s van mijn moeder.
Onder in de kast lag een doos met babykleertjes die Ria voor Noor en Elias had gekocht. Ze waren de verkeerde maat. Ik had ze nooit meegenomen uit het ziekenhuis. Ik schoof de doos tegen mijn heup.
Daan kwam in de deuropening staan.
‘Je had me kunnen vertellen wie je was.’
Ik zette de foto’s rechtop in de doos. ‘Ik was dezelfde persoon.’
‘Je had mij kunnen vertrouwen.’
‘Ik heb je mijn spaargeld toevertrouwd. Ik heb je mijn naam toevertrouwd. Je hebt beide gebruikt zonder toestemming.’
Hij keek naar de grond. ‘Ik dacht dat ik het goed kon maken.’
‘Je dacht dat je het kon verbergen.’
Hij zei niets.
‘De scheidingszaak gaat verder,’ zei ik. ‘De kinderen blijven bij mij totdat we afspraken hebben die veilig en duidelijk zijn. Je krijgt contact met ze. Niet via mij als tussenpersoon. Via je advocaat.’
‘Je maakt het onmogelijk.’
‘Nee. Ik maak het meetbaar.’
Ik liep naar buiten. De regen was opgehouden. Op de stoep lagen natte bladeren in de goot. Mijn collega’s stonden bij de auto. De politie droeg dozen naar buiten. Achter het raam keek Henk toe, met één hand tegen het glas.
De maanden daarna brachten geen wonderlijke ommekeer. Daan verloor zijn functie bij het bedrijf nadat de accountant vaststelde dat hij betalingen had goedgekeurd zonder geldige onderbouwing. De onderneming vroeg uitstel van betaling aan en ging uiteindelijk failliet. Henk verkocht het huis nadat de rechter mijn vordering had bevestigd. De verkoop bracht genoeg op om mijn resterende lening terug te betalen en de hypotheek af te lossen. Henk en Ria verhuisden naar een gelijkvloers appartement in Voorschoten. Kleinere kamers, geen trap, geen gracht achter de tuin.
