Ik opende de brief. ‘
Mijn zoon, Hassan
, als je dit leest, weet dan dat ik je niet de hele waarheid kan vertellen.
Het land bij het kanaal is niet zomaar land.
Iemand heeft geprobeerd het in te pikken door documenten te vervalsen.
Ik heb met eigen ogen gezien wie de documenten vervalste,
maar ik was bang.
Ik heb van alles kopieën gemaakt.
Als mij iets overkomt, wees dan voorzichtig met de familie van Abdel Aziz El Shami.
Vertrouw niemand van hen,
vooral niet degenen die via je zoon je huis proberen binnen te komen.’
Het papier viel uit mijn hand.
Ik keek naar Ragab.
‘Nadine…
‘ Ragab antwoordde niet. ‘
Ik zei dat
je vader het land wil hebben.’
‘Ja.’ ‘
En je bent met Karim getrouwd voor het land?’ ‘Niet per se
,’ zei Ragab. Voordat hij zijn zin kon afmaken, hoorde ik een auto voor de garage. Ik ging naar buiten. Het was Karims auto. Karim kwam alleen naar buiten. Zodra hij me zag, rende hij naar me toe. “Papa!” Ik verstijfde. “Wil je weten of je bij Ragab in de auto bent gestapt?” Hij bleef stil. “Antwoord me, Karim.” Hij keek naar beneden. “Ja.” “Waarom schreeuwde je?!” Hij keek op, met tranen in zijn ogen. “Omdat als ik in zijn auto was gestapt, hij zou weten dat je hem bereikt had.” “Wie?”
Hij zweeg.
Ik vroeg:
“Nadine?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Ik schrok.
“Wie dan wel?”
Hij zei: “Mijn oom
.
” “Welke oom?”
vroeg
Nadines broer .
Ik begreep het niet.
Karim begon snel te praten.
“Papa, Nadine is niet wie je denkt dat ze is.
Zij is degene die je zei dat je me in de regen moest achterlaten!
Omdat ze je probeerde te redden!”
Hij zweeg.
Hij zei:
“De auto had een volgapparaat.”
Ik keek hem aan.
“Wat?
” “Ja. Haar broer had een apparaat in haar auto geplaatst. Hij wilde weten waar we naartoe gingen.” “
En waarom?
” Karim slikte moeilijk. “
Omdat Nadine erachter kwam dat haar vader, voordat hij stierf, een hoop schulden en problemen had achtergelaten.”
Toen zei hij: “
En ze kwam erachter dat haar broer probeerde de controle over het land te krijgen met vervalste documenten.”
Hij zweeg. “
En ik kwam er per ongeluk achter.”
Ik vroeg:
“Waarom heeft hij me dan achtergelaten?”
De tranen stroomden over zijn wangen. “
Omdat ze ons in de gaten hielden.” ‘Dus
jij koos voor de hond?’
vroeg hij.
‘Rocky zat in de auto om ze te laten denken dat Nadine bij ons was.’
Toen kwam hij naar me toe.
‘Ik dacht dat ze ons erdoor zouden laten.
‘ ‘En ze lieten me er niet door?’
Hij schudde zijn hoofd.
Zodra we aan de veilige kant van de weg waren, stapte Nadine met Rocky uit de auto en ik draaide me om om jou te zoeken.
Ik vroeg hem
: ‘Wanneer ben je teruggekomen?’
Hij antwoordde: ‘
Nadat het water de weg had geblokkeerd.’
‘En heb je me gebeld?’ vroeg ik.
‘Achttien keer.’
‘Waarom heb je me niet gevraagd of ik nog leefde?’
Hij zweeg.
Er was een lange tijd verstreken.
Toen zei hij:
“Omdat ik wist dat als de telefoon afgeluisterd zou worden en het eerste wat ik zou zeggen was: ‘Leeft papa nog?’, ze zouden weten dat je ergens belangrijks was aangekomen.”
Ik bleef stil.
Karim kwam naar me toe.
“Ik heb een fout gemaakt.
Een grote fout, Karim.” “
Ik weet het.
Ik heb je vader door de overstroming laten gaan.”
Hij zei:
“En ik weet dat wat ik ook zeg, ik dit moment niet kan uitwissen.”
We bleven stil.
Plotseling
hoorde ik het geluid van een andere auto.
Ragab keek uit het raam.
“Ze zijn er.”
Ik vroeg:
“Wie?”
