"Het gejammer van de ambulancesirenes vervaagde in de verte om 17:58 uur, de knipperende rode en blauwe lichten die griezelig reflecteerden over het donkere, stilstaande water van het reservoir. De overgebleven familie Foster stond geclusterd op de oprit, een tableau van shock. Buren tuurden door de latten van hun blinds, enthousiast voor zondagavondtheater.
Steve tempo de beton, rennen geagiteerde handen door zijn dunner wordende haar. Karen huilde rustig in een wad van papieren servetten.
Mark stond naast me, met een stijve afstand van twee voet. Hij greep niet naar mijn hand. Hij zocht geen troost. Iedereen die voorbij komt, zou aannemen dat hij verlamd was door het trauma van de plotselinge medische noodsituatie van zijn moeder. Ik kende de waarheid. Hij was verlamd door het falen van zijn eigen sinistere complot.
Hij bleef heimelijke, doodsbange blikken in mijn richting stelen. Ten slotte, leunend naar binnen zodat de anderen niet zouden horen, fluisterde hij: “Je zou waarschijnlijk ook de paramedici je moeten laten controleren.”
Ik draaide mijn hoofd langzaam, ontmoette zijn blik met dode, niet-knipperende ogen. ‘Wat voor?’
‘Je bent... je bent de laatste tijd zo uitgeput.’ Zijn stem liftte merkbaar op het laatste woord.
‘Ik heb het gemerkt,’ antwoordde ik, mijn stem een platte monotoon.
Ik wilde schreeuwen. Ik wilde zijn ogen eruit klauwen. Zes pijnlijke maanden lang had hij me in de gas gezet, waarbij hij elk angstaanjagend symptoom dat ik meldde, afwimpelde. Je slaat gewoon de lunch over, Diane. Je werkt te hard, schat. De menopauze doet vreemde dingen met het lichaam. Nu, plotseling, was hij het beeld van medische bezorgdheid.
“Ik voel me absoluut prima,” verklaarde ik, terwijl ik mijn rug naar hem keerde...
─────────────────────────────────────────────
Typ JA en ik zal deel 3 plaatsen.
ANTWOORD "" JA "" ALS JE HET VOLLEDIGE VERHAAL IN DEEL 3 WILT BLIJVEN BEKIJKEN"
Tijdens het familiediner leegde mijn man in het geheim een klein wit pakje in mijn soep en sneerde toen: “Eet het, Diane. Stop met doen alsof je ziek bent voor aandacht.
