Tijdens zijn verlovingsfeest trok een klein meisje plotseling haar oom opzij en fluisterde: “Verstop je voor je verloofde. Vertrouw haar niet.”
Alexander dacht eerst dat zijn nichtje iets verkeerd had begrepen.
Maar enkele minuten later stond hij voor een gesloten deur en hoorde hij een gesprek waardoor het bloed in zijn aderen leek te bevriezen.
Mia was altijd Alexanders zwakke plek geweest.
Na de dood van haar vader had hij het meisje onder zijn hoede genomen en zichzelf één ding beloofd: zolang hij leefde, zou niemand haar ooit nog pijn doen.
In de jaren daarna groeide Alexander uit tot een invloedrijke en succesvolle man. Hij was gewend problemen op te lossen voordat anderen ze überhaupt zagen aankomen. In zijn zakenwereld ontsnapte bijna niets aan zijn aandacht.
Maar wat er binnen zijn eigen familie gebeurde, had zelfs hij niet gezien.
Die avond was het grote landhuis gevuld met zakenpartners, vrienden en familieleden. Iedereen was gekomen om de verloving van Alexander en Victoria te vieren.
Victoria bewoog zich stralend tussen de gasten. Ze nam felicitaties in ontvangst, schonk champagne in en leek precies de vrouw met wie Alexander de rest van zijn leven wilde doorbrengen.
Hij keek trots naar haar.
Tot iemand plotseling aan zijn mouw trok.
Het was de zevenjarige Mia.
Haar gezichtje stond ongewoon ernstig.
“Oom Alexander,” fluisterde ze. “Je moet je verstoppen.”
Hij fronste.
“Verstoppen? Waarom?”
Mia keek nerveus naar Victoria aan de andere kant van de zaal.
“Voor haar.”
Alexander hurkte voor haar neer.
“Waarom zeg je dat, lieverd?”
Mia kneep zo hard in zijn hand dat hij haar kleine vingers voelde trillen.
“Ik hoorde haar bellen,” fluisterde ze. “Ze was heel boos. Ze zei: ‘Als we getrouwd zijn, stuur ik hem rechtstreeks naar de hel, achter mijn broer aan.’”
Alexanders glimlach verdween.
“Ben je zeker dat ze dat precies zo zei?”
Mia knikte onmiddellijk.
“Ze zei dat ze jou van mij zou afpakken. Zoals papa van mij werd afgepakt.”
Haar stem brak.
“Alsjeblieft, oom… laat haar jou niet ook meenemen.”
Alexander sloeg zijn armen om haar heen.
“Ik ga nergens heen.”
Maar terwijl hij dat zei, voelde hij voor het eerst die avond een koude onrust in zijn buik.
Toch weigerde hij onmiddellijk conclusies te trekken. Mia was zeven. Misschien had ze maar een deel van het gesprek gehoord. Misschien ging het over iemand anders.
Eén zin was geen bewijs.
Hij keerde terug naar het feest.
Victoria kwam meteen naar hem toe.
“Is alles goed?”
“Mia is moe,” antwoordde hij rustig.
Victoria glimlachte.
Alexander glimlachte terug.
Maar vanaf dat moment hield hij haar voortdurend in de gaten.
Ongeveer twintig minuten later zag hij Victoria ongemerkt de feestzaal verlaten.
Ze liep door de gang en verdween in de werkkamer van zijn overleden vader.
Alexander wachtte enkele seconden.
Toen volgde hij haar.
De deur stond niet helemaal dicht.
Van binnen klonk Victoria’s gedempte stem.
Alexander kwam dichterbij.
Toen hoorde hij één zin.
“Goed. Ik heb het gif gevonden.”
Alexander verstijfde.
Een korte stilte.
Daarna zei Victoria:
“Na de bruiloft is alles klaar.”
Zijn hart begon te bonzen.
Voorzichtig keek hij door de kier.
Victoria stond bij het oude bureau van zijn vader.
In haar handen hield ze een klein leren doosje.
Ze opende het.
Alexander zag een injectiespuit.
Victoria tilde hem voorzichtig op, controleerde de inhoud en legde hem daarna terug alsof ze iets uiterst gevaarlijks vasthield.
Alexander voelde zijn maag samentrekken.
Mia had hem gewaarschuwd.
Gif.
Een injectiespuit.
En een plan voor ná hun huwelijk.
Hij wilde de deur openduwen toen Victoria plotseling haar telefoongesprek beëindigde.
Ze sloot het doosje en liep naar buiten.
Daar stond Alexander.
Een fractie van een seconde trok alle kleur uit haar gezicht.
Toen verscheen haar glimlach weer.
“O,” zei ze kalm. “Sta je hier al lang?”
