Alexander keek naar het leren doosje in haar hand.
“Lang genoeg.”
Haar glimlach verstarde.
“Met wie sprak je?”
Victoria antwoordde niet.
Ze probeerde langs hem heen te lopen.
Alexander deed een stap opzij en zei luid genoeg zodat de mensen in de nabijgelegen zaal hem konden horen:
“Niemand verlaat het huis. Bel de politie.”
Victoria draaide zich abrupt naar hem om.
“Alexander, wacht.”
“Leg het doosje neer.”
“Je begrijpt het verkeerd.”
“Dan krijg je straks de kans het uit te leggen.”
Gasten kwamen nieuwsgierig de gang in. De muziek werd uitgezet. Binnen enkele seconden was de vrolijke sfeer verdwenen.
Victoria keek naar de mensen om haar heen.
Toen naar Alexander.
En uiteindelijk naar het doosje.
“Het gif was niet voor jou,” zei ze.
Alexander staarde haar aan.
“Wat?”
“Het was nooit voor jou bedoeld.”
Ze haalde diep adem.
“Het heeft met Richard te maken.”
Bij het horen van de naam van zijn broer veranderde Alexanders blik.
Victoria sprak verder.
“Richard wilde jaren geleden je vader vergiftigen.”
De gang werd doodstil.
Alexander keek haar aan alsof hij haar niet had verstaan.
“Wat zei je?”
“Ik vond oude aantekeningen van Richard. Eerst dacht ik dat het onzin was. Daarna vond ik verwijzingen naar een injectiespuit die je vader ergens in deze kamer had verborgen.”
Ze wees naar het leren doosje.
“Dit is die spuit.”
“Waarom heb je mij niets verteld?”
“Omdat ik bewijs nodig had. Als ik je alleen had verteld dat je broer mogelijk betrokken was bij de dood van je vader, zou je me dan hebben geloofd?”
Alexander zei niets.
Victoria vervolgde:
“Ik wilde dit laten onderzoeken en daarna rechtstreeks naar de politie brengen. Ik was alleen bang dat Richard erachter zou komen voordat ik genoeg bewijs had.”
Alexander dacht onmiddellijk aan Mia’s woorden.
“En dat telefoongesprek? Ze hoorde je zeggen dat je iemand na ons huwelijk naar de hel zou sturen.”
Victoria keek hem verbijsterd aan.
Toen begreep ze het.
“Mia heeft maar een deel gehoord.”
Ze slikte.
“Ik zei dat Richard voor wat hij gedaan heeft naar de hel mag gaan. Ik zei niet dat ik jou iets zou aandoen.”
Op dat moment klonk er achter hen een stem.
“Ze liegt.”
Iedereen draaide zich om.
Richard stond aan het einde van de gang.
Zijn gezicht was strak.
Maar zijn ogen verraadden hem.
Want zodra hij het leren doosje zag, verstarde hij.
Victoria zag het ook.
Zonder iets te zeggen liet ze haar hand langs haar jurk glijden en activeerde de opnamefunctie op haar telefoon.
Richard liep naar voren.
“Geef mij dat.”
Alexander keek hem scherp aan.
“Waarom?”
