Drie jaar waren verstreken sinds de regen op die twaalf lege stoelen was gevallen. Halloran House was meer geworden dan alleen een gedenkplaats; het was een kloppend hart in een stad die haar veteranen maar al te vaak vergat. De koperen plaquette onder Nathans ongeldig verklaarde akte glansde nog steeds, een stille herinnering aan gewonnen veldslagen. Maar sommige vijanden trekken zich nooit terug; ze hergroeperen zich.
Het begon allemaal op een dinsdag, met een aangetekende brief van de stadsplanningscommissie. Kennisgeving van openbare hoorzitting: Herbestemming van de wijk Willow Creek . Een projectontwikkelaar had toestemming gevraagd om het hele huizenblok te slopen om er een luxe winkelcomplex te bouwen.
Ik ging aan de keukentafel zitten en volgde met mijn vinger de omtrek van het clubhuis van mijn motorclub. Cal, de jonge marinier, schonk twee koppen koffie in en ging tegenover me zitten.
‘Willen ze het huis, Hawk?’ vroeg hij.
‘Ze willen de hele straat,’ antwoordde ik.
Ik belde Dana Whitfield. Franks advocaat arriveerde een uur later, haar aktentas nog zwaarder dan normaal. Ze spreidde de openbare dossiers uit op dezelfde tafel waar de veteranen gewoonlijk discussieerden over wie het honkbalkampioenschap zou winnen.
‘De projectontwikkelaar heet Apex Holdings,’ legde Dana uit, terwijl ze haar bril rechtzette. ‘Maar het is een lege huls. Ik heb het opgezocht in het handelsregister. Raad eens wiens naam diep in de bedrijfsstructuur verborgen zit?’
‘Nathan.’
Ze knikte. ‘Hij kon het huis niet in bezit nemen met een vervalst testament, dus zocht hij investeerders, kocht de omliggende grond op en gebruikt nu de bestemmingsplannen van de stad om jullie eruit te zetten. Als de gemeenteraad de herbestemming tot commercieel gebied goedkeurt, zullen de onroerendgoedbelastingen de pan uit rijzen, of ze zullen de ontruiming gebruiken onder het mom van stadsvernieuwing.’
De woede kwam niet plotseling opzetten; het was een langzaam, diepgeworteld proces. Frank had in modder en bloed voor zijn leven gevochten, en zijn eigen zoon probeerde hem nog steeds uit te wissen voor eigen gewin.
‘Wanneer is de hoorzitting?’ vroeg Cal, met een strakke kaak.
‘Volgende donderdag,’ antwoordde Dana.
Donderdag. Franks dag.
