Ik glimlachte. « Dat is sentimentaliteit. »
Buiten wemelden de straten van de motoren. Zwart leer, chroom en denim. Geen driehonderd dit keer. Vijfhonderd. Ze hadden geparkeerd op de stoep, de promenade gevuld en stonden schouder aan schouder in de regen.
In de zaal vulden de veteranen elk gangpad, elke stoel en stonden ze in rijen tegen de achterwanden. Ze stonden in absolute stilte, met de armen over elkaar en hun ogen gericht op de raadsleden. Lokale televisieploegen, die zich klaarmaakten om hun apparatuur in te pakken, richtten plotseling hun camera’s op de ramen en zonden deze mensenmassa live uit over de hele staat.
Nathan kromp ineen op zijn stoel.
Dana liep naar de microfoon. « Raadsleden, voor u staan de kiezers van deze county, evenals hun broers en zussen uit drie naburige staten. Het vernietigen van een gerenommeerd toevluchtsoord voor veteranen ten behoeve van een schijnvennootschap gerund door een onterfde fraudeur… » ze liet het dikke dossier van het onderzoek naar Nathans fraude op het spreekgestoel vallen, « …zal de meest spraakmakende politieke zelfmoord in de geschiedenis van deze stad zijn. »
De stilte in de zaal was zwaarder geworden dan het gebrul van de motoren.
De voorzitter van de gemeenteraad schraapte zijn keel, keek naar de camera’s en vervolgens naar de muur met veteranen.
« Motie om het herbestemmingsvoorstel voor onbepaalde tijd op te schorten, » stamelde hij.
« Ik steun de motie, » voegde een ander raadslid er snel aan toe.
De stemming was unaniem.
Nathan Halloran stond op, zijn gezicht bleek, en verliet het huis via een zijdeur zonder om te kijken. Hij had twee keer geprobeerd het huis in te nemen. Twee keer was het hem niet gelukt.
Later die avond hield de regen op. Halloran House zat bomvol. De koffie vloeide rijkelijk, verhalen werden uitgewisseld en het gelach galmde de straat op.
Ik greep in mijn zak en raakte de ruwe randen van Franks kamer aan. Twaalf lege stoelen waren het begin van alles geweest. Maar toen ik naar die volle kamer keek, bruisend van leven, wist ik dat Franks nalatenschap niet lag in degenen die er niet waren geweest. Die lag in al diegenen die er uiteindelijk wél waren.
