‘Weet je wat jouw probleem is? Je denkt altijd dat iemand iets van je wil afpakken.’
Hij liep de keuken uit voordat ze iets kon antwoorden.
Die nacht lag Mia wakker.
Naast haar sliep Daniel alsof er niets was gebeurd.
Ze keek naar zijn gezicht en besefte dat ze zich voor het eerst afvroeg hoeveel ze eigenlijk van hem wist.
Drie dagen later kreeg ze opnieuw een telefoontje.
Dit keer van een vrouw die zichzelf voorstelde als Laura Smit.
‘Mevrouw Van Dijk? Ik weet dat dit vreemd klinkt, maar ik denk dat we elkaar moeten spreken.’
‘Waarover?’
‘Over uw man.’
Mia voelde haar maag samentrekken.
‘Wie bent u?’
‘Ik heb tot vorige maand gewerkt als financieel controller bij zijn bedrijf.’
‘Wat wilt u van mij?’
Aan de andere kant bleef het even stil.
‘Voorkomen dat u iets ondertekent wat u later niet meer kunt terugdraaien.’
Mia wilde haar direct wegsturen.
Misschien was het een rancuneuze oud-medewerker. Misschien probeerde iemand Daniel onder druk te zetten.
Maar Laura zei vervolgens iets waardoor Mia haar telefoon steviger vastpakte.
‘Heeft hij u gevraagd uw zakelijke rekening en administratie aan zijn adviseur over te dragen?’
Mia antwoordde niet.
‘Dat dacht ik al.’
Ze spraken de volgende middag af in een café bij station Rotterdam Centraal.
Laura was een vrouw van zesendertig met kort blond haar en donkere kringen onder haar ogen. Ze droeg een eenvoudige zwarte jas en had een map bij zich.
‘Ik heb niet veel tijd,’ zei ze zodra Mia ging zitten.
‘Dan kunt u beter meteen vertellen wat u wilt.’
Laura schoof een afdruk van een openbaar bedrijfsregister over de tafel.
‘Het bedrijf van uw man heeft grote financieringsproblemen.’
Mia keek naar de namen en vennootschappen.
‘Daniel zegt dat alles goed gaat.’
‘Daniel heeft een probleem dat hij al maanden probeert te verbergen.’
Laura legde uit dat twee vastgoedprojecten vertraging hadden opgelopen, terwijl de financieringskosten waren gestegen. Een belangrijke geldverstrekker had aanvullende zekerheden verlangd.
‘Zijn compagnon wil geen privévermogen meer inbrengen,’ zei Laura. ‘En daarom zoekt Daniel ergens anders zekerheid.’
Mia keek op.
‘Bij mij?’
Laura knikte.
‘Uw zakelijke rekening, uw beleggingsportefeuille en het pand waarin uw bureau gevestigd is. Voor zover ik kon zien, staan die allemaal buiten zijn ondernemingen.’
‘Dat pand heb ik van mijn vader geërfd.’
‘Dat weet ik.’
Mia voelde een koude rilling over haar rug.
Haar vader was vier jaar eerder overleden. Het pand in het centrum van Rotterdam was het laatste tastbare wat ze van hem had.
‘Waarom vertelt u mij dit?’
Laura streek met haar duim langs de rand van haar koffiekopje.
‘Omdat ik een intern document heb gezien waarin uw vermogen als mogelijke aanvullende zekerheid wordt genoemd.’
‘Zonder mijn toestemming kan hij daar toch niets mee?’
‘Niet zomaar. Maar als u een volmacht of overeenkomst tekent, kan dat veranderen.’
Mia keek opnieuw naar de papieren.
‘Heeft u bewijs dat hij dit werkelijk van plan is?’
Laura schudde langzaam haar hoofd.
‘Ik heb aanwijzingen. Geen ondertekende overeenkomst.’
Ze schoof een visitekaartje naar Mia.
‘Laat iemand die onafhankelijk is van uw man naar uw financiële stukken kijken.’
Mia stak het kaartje in haar tas.
Toen ze opstond, legde Laura een hand op haar arm.
‘Nog iets.’
‘Wat?’
‘Vertel Daniel voorlopig niet dat u mij gesproken hebt.’
Mia wilde vragen waarom.
Maar Laura was al opgestaan.
De volgende avond vond Daniel het visitekaartje in haar jaszak.
Hij hield het tussen twee vingers toen Mia thuiskwam.
‘Wie is Laura Smit?’
Mia bleef in de deuropening staan.
‘Waarom doorzoek je mijn jas?’
‘Ik zocht de autosleutel.’
‘Die ligt altijd in de schaal bij de voordeur.’
Daniel keek haar langdurig aan.
‘Heb je met die vrouw gesproken?’
‘Ja.’
Hij legde het kaartje op tafel.
‘Ze is ontslagen omdat ze vertrouwelijke bedrijfsinformatie meenam.’
‘Ze zegt dat ze zelf is vertrokken.’
‘Natuurlijk zegt ze dat.’
‘Heeft jouw bedrijf financiële problemen?’
Zijn gezicht verstarde.
‘Wat heeft ze je verteld?’
‘Beantwoord mijn vraag.’
Daniel liep naar het raam.
‘We hebben een tijdelijk liquiditeitsprobleem. Zoals ieder vastgoedbedrijf dat kan hebben.’
‘Waarom heb je dat verzwegen?’
‘Omdat jij over drie weken misschien moet bevallen en ik je niet onnodig ongerust wilde maken.’
Mia legde haar hand op haar buik.
Hun dochter bewoog.
‘En waarom staat mijn vermogen op een lijst met mogelijke zekerheden?’
Daniel draaide zich langzaam om.
‘Heeft ze je interne documenten laten zien?’
‘Is het waar?’
Hij antwoordde niet meteen.
En juist die stilte was genoeg.
‘Je zou nooit iets hoeven tekenen zonder overleg,’ zei hij uiteindelijk.
‘Dat was niet mijn vraag.’
Daniel sloeg met zijn vlakke hand op de eettafel.
Mia schrok zo hevig dat ze achteruit stapte.
‘Ik doe alles voor dit gezin. Alles. En jij laat je door een gefrustreerde ex-werknemer vertellen dat ik je zou willen bestelen?’
Ze zei niets meer.
Niet omdat ze overtuigd was.
Maar omdat ze bang was voor wat er zou gebeuren als ze doorging.
De volgende ochtend belde Mia haar boekhouder.
Stefan luisterde zonder haar te onderbreken.
‘We gaan eerst alles controleren,’ zei hij. ‘Je tekent voorlopig niets. Ook geen document dat zogenaamd alleen administratief is.’
Daarna belde Mia een notaris.
Ze maakte een afspraak om haar testament en de eigendomspapieren van het geërfde pand te laten controleren.
Daniel wist van geen van beide afspraken.
En toch vroeg hij diezelfde avond tijdens het eten plotseling:
‘Waarom ben je vandaag bij een notaris geweest?’
