Lucas slikte.
‘Hij heeft me gevraagd het pas te vertellen nadat u zijn brieven had gelezen.’
‘Vertel het me.’
Lucas keek me recht aan.
‘Mijn vader is niet zomaar ziek, Hannah. Hij heeft een beslissing genomen die zijn laatste dagen volledig zal veranderen.’
DEEL 4: De laatste wens van Douglas
‘Wat voor beslissing?’
Lucas zette zijn kop thee neer.
‘Mijn vader heeft een ernstige hartziekte. Zijn toestand is de afgelopen maanden snel verslechterd.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
‘Kan hij geopereerd worden?’
Lucas schudde langzaam zijn hoofd.
‘De artsen hebben verschillende mogelijkheden onderzocht. Maar zijn lichaam is te zwak voor de ingreep die nodig zou zijn.’
Ik keek naar de envelop met brieven.
‘Hoeveel tijd heeft hij?’
Lucas zweeg even.
‘Dat weet niemand precies. Misschien weken. Misschien minder.’
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Ik had Douglas nog maar enkele uren geleden teruggevonden.
En nu dreigde ik hem alweer te verliezen.
‘Waarom heeft hij me niet eerder gebeld?’
Lucas keek naar zijn handen.
‘Omdat hij bang was.’
Ik lachte verdrietig.
‘Dat is blijkbaar nooit veranderd.’
Lucas glimlachte zwak.
‘Hij heeft uw nummer jarenlang bewaard. Eerst in een oud adresboekje. Later in zijn telefoon.’
Hij keek me aan.
‘Toen hij hoorde dat hij ernstig ziek was, wilde hij u bellen. Maar iedere keer zei hij dat hij nog één dag nodig had.’
‘Waarvoor?’
‘Om de juiste woorden te vinden.’
Ik sloot mijn ogen.
Douglas.
Altijd bezig met woorden.
Altijd bang om het verkeerde te zeggen.
En daardoor soms helemaal niets zeggend.
‘Vorige week,’ vervolgde Lucas, ‘vroeg hij me welke datum het dinsdag zou zijn.’
Ik keek op.
‘Mijn verjaardag.’
Lucas knikte.
‘Hij zei dat hij u iets had beloofd toen hij negentien was.’
Mijn adem stokte.
‘Dat als we op ons zestigste allebei vrijgezel waren, we elkaar zouden opzoeken.’
‘Precies.’
Lucas glimlachte verdrietig.
‘Hij zei dat hij eindelijk één belofte wilde nakomen.’
Ik keek naar de oude brieven.
‘Maar hij was getrouwd.’
‘Mijn moeder is achttien jaar geleden overleden.’
Ik knikte.
‘Dat vertelde hij.’
Lucas keek me aandachtig aan.
‘En u bent nooit getrouwd.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee.’
Hij haalde diep adem.
‘Toen mijn vader dat hoorde, begon hij te huilen.’
Ik voelde mijn hart samentrekken.
‘Hoe wist hij dat?’
Lucas aarzelde.
‘Ik heb u een paar maanden geleden opgezocht.’
Ik verstijfde.
‘Wat?’
‘Niet persoonlijk. Ik heb gezocht naar openbare informatie. Ik wilde weten of u nog leefde, waar u woonde en of u een gezin had.’
Ik keek hem ongelovig aan.
‘Waarom?’
Lucas glimlachte verdrietig.
‘Omdat mijn vader op een avond tegen me zei dat hij bang was om te sterven zonder ooit zijn eerste liefde te vertellen dat hij haar niet was vergeten.’
Ik begon opnieuw te huilen.
Toen we terugkwamen in de ziekenhuiskamer, was Douglas wakker.
Hij keek onmiddellijk naar mij.
‘Ruthie.’
Ik ging naast hem zitten.
‘Ik ben hier.’
Hij keek naar de envelop in mijn handen.
‘Lucas heeft je de brieven gegeven.’
Ik knikte.
‘Ja.’
Zijn ogen werden vochtig.
‘Het spijt me.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Douglas, luister naar me.’
Hij keek me aan.
‘Je hebt me pijn gedaan.’
Een traan gleed over zijn wang.
‘Dat weet ik.’
‘Ik heb jarenlang gedacht dat ik niet goed genoeg voor je was.’
Hij sloot zijn ogen.
‘Ruthie…’
‘Ik dacht dat je iemand had gevonden die mooier was. Slimmer. Interessanter.’
Hij schudde zwak zijn hoofd.
‘Nee.’
‘En ik heb mezelf vaak afgevraagd waarom je me zo gemakkelijk kon vergeten.’
Douglas begon te huilen.
‘Ik ben je nooit vergeten.’
Ik kneep voorzichtig in zijn hand.
‘Dat weet ik nu.’
Hij keek me aan.
‘Kun je me ooit vergeven?’
Ik zweeg.
Niet omdat ik hem wilde straffen.
Maar omdat eenenveertig jaar verdriet niet met één zin verdwijnt.
Ik dacht aan de jonge vrouw die ik ooit was geweest.
Aan de brieven waarop ik had gewacht.
Aan de verjaardagen waarop ik me had afgevraagd of Douglas nog aan me dacht.
Aan de mannen die ik had afgewezen omdat ik hen onbewust met hem vergeleek.
Maar ik dacht ook aan de vrouw die ik was geworden.
Ik had gewerkt.
Gereisd.
Vriendschappen opgebouwd.
Mijn ouders verzorgd.
Een huis gekocht.
Ik had een volledig leven geleid.
Het was niet het leven dat ik op mijn negentiende had verwacht.
Maar het was wel mijn leven.
Ik keek Douglas aan.
‘Ik vergeef je.’
Hij begon harder te huilen.
‘Echt?’
