Dustin grijnsde.
“Raymond Cole.”
De naam kende ik.
Iedereen in onze omgeving kende die naam.
Officieel bezat Raymond beveiligingsbedrijven, nachtclubs en een transportonderneming.
Onofficieel gingen er al jaren verhalen over afpersing, illegale weddenschappen en geweld.
Raymond kwam binnen.
Zijn mannen verspreidden zich achter hem.
Hij keek eerst naar de vechters op de grond.
Toen naar de trainer.
Daarna naar Dustin.
Ten slotte naar mij.
“Wie bent u?”
“Daniel.”
“Achternaam?”
“Mercer.”
Zijn gezicht veranderde nauwelijks.
Maar ik zag het.
Herkenning.
“Mercer?”
“Dat klopt.”
Hij keek nogmaals naar me.
“Force Recon?”
Dustin draaide zich naar hem om.
“Wat maakt dat nou uit? Deze gek heeft iedereen aangevallen!”
Raymond negeerde hem.
“Gunnery Sergeant Daniel Mercer?”
Ik knikte.
Het werd doodstil.
Dustin keek van zijn oom naar mij.
“Hoe ken je hem?”
Raymond antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
“Hij heeft ooit twee mannen getraind die later voor mij werkten.”
Ik trok één wenkbrauw op.
“Dan hebben ze hopelijk goed opgelet.”
Raymond glimlachte niet.
“Waarschijnlijk wel.”
Dustin wees naar mij.
“Hij bedreigt me!”
“Heb je zijn dochter geslagen?” vroeg Raymond.
Dustin zweeg.
“Dustin.”
“Ze werd hysterisch.”
“Dat vroeg ik niet.”
“Ze viel.”
Ik zag Raymond naar de camera kijken.
Daarna naar de trainer.
“Wat is hier gezegd voordat ik binnenkwam?”
Niemand antwoordde.
Raymonds stem werd zachter.
Dat maakte hem alleen maar dreigender.
“Ik stel geen moeilijke vraag.”
De vierde vechter — degene die geweigerd had verder te vechten — wees naar Dustin.
“Hij zei dat ze respect moest leren.”
Dustin draaide zich razendsnel naar hem om.
“Hou je bek!”
Raymond sloot even zijn ogen.
Toen keek hij zijn neef aan.
“Hoe ernstig is ze gewond?”
Ik antwoordde.
“Drie gebroken ribben. Zware hersenschudding. Kneuzingen over haar hele lichaam.”
Raymond keek Dustin lang aan.
“Is dat waar?”
“Ze provoceerde me!”
Daar was het.
Niet langer een ontkenning.
Een rechtvaardiging.
Raymond ademde langzaam uit.
Dustin besefte te laat wat hij zojuist had gezegd.
“Dat bedoelde ik niet.”
Maar niemand luisterde meer.
Ik voelde mijn telefoon trillen.
Eleanor.
Ik nam op.
“Daniel?”
Haar stem klonk gespannen.
“Ik ben hier.”
“Waar ben je?”
“Bij de sportschool.”
Een stilte.
“Mijn god.”
“Hoe gaat het met Evelyn?”
“Ze is wakker.”
Mijn hele lichaam ontspande zich voor het eerst sinds ik het telefoontje had gekregen.
“Kan ze praten?”
“Ja.”
Eleanor begon te huilen.
“En ze heeft de waarheid verteld.”
Ik sloot mijn ogen.
“Alles?”
“Alles.”
De mishandelingen.
De bedreigingen.
De mannen van Dustin die haar volgden.
De keren dat hij haar telefoon controleerde.
De dreigementen tegen ons.
Evelyn had het eindelijk allemaal verteld.
En Eleanor had ervoor gezorgd dat de artsen ieder letsel zorgvuldig documenteerden.
De politie was al onderweg.
Toen ik ophing, keek Raymond me aan.
“Problemen?”
