— Je ziet er altijd uit alsof je er niet naartoe wilt.
Ik begon Michael te verdedigen.
Ik zei dat hij me nooit had geslagen, me nooit had vernederd en dat hij in veel zaken altijd rekening hield met mijn mening.
Maar er begon twijfel in me te groeien.
Als hij mijn keuzes echt respecteerde, waarom was mijn haar dan de uitzondering?
Een paar jaar later merkte ook onze dochter Olivia het op.
Ze was vijftien toen ze op een dag een oud familiealbum pakte.
Ze keek lange tijd naar een foto van mij.
— Mam, waarom had je vroeger zulk lang haar?
Ik glimlachte.
— Ik vond lang haar mooi.
— Waarom laat je het dan nu niet meer groeien?
Michael zat naast ons.
Hij antwoordde namens mij:
— Zo is het makkelijker voor haar.
Olivia keek hem aan.
— Maar mama zou zelf moeten beslissen hoe ze eruit wil zien.
Het werd stil in de kamer.
Voor het eerst in vele jaren kreeg ik een serieuze ruzie met Michael.
Ik zei:
— Genoeg. Ik laat je niet langer voor mij beslissen.
Hij ging aan tafel zitten en keek enkele minuten naar de vloer.
Uiteindelijk zei hij zacht:
— Ik kan een belofte niet breken.
— Welke belofte?
— Dat kan ik je niet vertellen.
— Aan wie heb je die belofte gedaan?
Hij keek op.
— Aan iemand die jij je niet meer herinnert.
Ik verstijfde.
— Wat betekent dat?
Maar Michael zweeg.
Ik eiste uitleg.
Hij antwoordde niet.
En alles ging weer verder zoals daarvoor.
Er gingen twintig jaar voorbij.
Elke zes maanden werd mijn haar weer langer en ging ik terug naar Sara.
En iedere keer gebeurde precies hetzelfde.
Ze knipte mijn haar.
Ze verzamelde de afgeknipte lokken.
Ze bond ze vast met een dun lint.
Daarna deed ze ze in een aparte papieren zak.
Op een dag hield ik het niet meer vol.
— Sara, waarom doe je dit?
Ze aarzelde.
— Michael heeft me gevraagd het te doen.
— Wat doet hij met mijn haar?
Ze wendde haar blik af.
— Ik heb niet het recht om het je te vertellen.
Vanaf dat moment was ik er bijna zeker van dat mijn man geobsedeerd was.
