3. Laat je eigen verdriet zien, maar bewaak de rollen
Je hoeft je emoties als ouder niet te verbergen. Juist door te laten zien dat jij ook emotioneel bent, geef je je kind toestemming om gevoelens te uiten. Let er wel op dat je jouw kind niet verantwoordelijk maakt voor jouw verdriet, want veel kinderen voelen bijvoorbeeld de neiging om huishoudelijke taken op te pakken. Merk je dat je veel behoefte hebt om je verhaal kwijt te kunnen? Zoek daarvoor steun bij familie, vrienden of een andere volwassene.
4. Houd de gesprekken casual en simpel
Sommige kinderen lijken niet over hun verlies te willen praten, maar dat betekent niet dat er niets speelt. Blijf daarom regelmatig vragen stellen, zoals: ‘Wat houd je vandaag bezig?’ of ‘Hoe heb jij deze dag ervaren?’ Veel kinderen praten makkelijker wanneer ze iets aan het doen zijn en elkaar niet voortdurend hoeven aan te kijken. Denk aan een autorit, een wandeling of samen de afwas doen. Juist tijdens zulke alledaagse momenten ontstaan vaak de mooiste gesprekken.
5. Creëer vaste momenten met hulpmiddelen
Niet ieder kind vindt woorden voor zijn gevoelens. Vraagkaartjes, zoals de Sterrenkaartjes of Zonnenkaartjes van Daisy Luiten, kunnen helpen om een gesprek op gang te brengen. Ook een schriftje waarin een kind herinneringen of gedachten opschrijft, kan een laagdrempelige manier zijn om emoties te uiten. Een populaire methode is het vergelijken van gevoelens met een deur. Teken (met je vingers) op het voorhoofd van je kind en van jezelf een denkbeeldige voordeur. Zit die dicht? Dan is het lastig om te zien wat er in het hoofd speelt. Zet daarom samen de deur open of op een kier. Het is een simpele, maar effectieve manier om het bespreken van gevoel visueel te maken.”
