Vier hartslagen in kamer tweehonderd en twaalf op de tweede verdieping

Om elf uur, Dr. Vance stelde me in staat om rechtop te zitten en een paar stappen te lopen om de druk in mijn onderrug te verlichten. Ik bewoog langzaam naar de zware houten deur van de behandelkamer, waarbij ik de roze patiëntinlaatmap tegen mijn borst hield als een schild.

Door de smalle opening in het deurkozijn kon ik het centrale verpleegkundigenstation zien, een cirkelvormig bureau vol met beige telefooneenheden en plastic kaartverdelers. Agent Harris leunde over de hoge toonbank, zijn brede schouders in het kwadraat terwijl hij met de afdelingsklerk sprak.

“Waarom was de administratieve terminal direct buiten Kamer 212 vanmorgen om zeven uur toegankelijk?” Agent Harris vroeg, zijn stem die duidelijk over de rustige gang droeg. “Ons systeem toont een tijdelijk wachtwoord werd gegenereerd voor die specifieke terminal.”

De klerk tikte op haar toetsenbord, haar gezicht verlicht door de blauwe schittering van haar monitor. “Het verzoek kwam via het patiëntenportaal, agent. Het was geautoriseerd onder de inlog van de primaire verzekeringnemer.”

Ik trok mijn ziekenhuisjurk dichter om mijn schouders. Mijn login was de enige gekoppeld aan onze patiënten portal, en ik was snel in slaap geweest om zeven uur, uitgeput van een nacht van rusteloze druk in mijn heupen.

Waarom bleef agent Harris bij de deur in plaats van terug te keren naar het beveiligingskantoor beneden? Ik zag hem een kort briefje schrijven in zijn kleine zaklogboek, zijn ogen scannen de gang voordat hij direct naar onze behandelkamer keek.

De klerk overhandigde hem een enkel vel papier, dat hij twee keer vouwde en in zijn borstzak gleed. Hij verliet zijn post niet, waarbij hij zijn stille horloge bij de ingang van de afdeling handhaafde.

Tegen half elf verplaatsten ze me terug naar de semi-privé herstelbaai van Kamer 212 om te rusten. David was naar beneden gegaan naar de cafetaria, waardoor ik de tabletcomputer in het ziekenhuis had die op het rollende nachtkastje rustte.

Ik pakte de zwarte plastic tablet op, van plan om mijn patiëntenkaart te controleren op de laboratoriumresultaten van de ochtend. Het scherm gloeide tot leven, wat me aanzette tot mijn beveiligingstoegangscode, maar toen ik het viercijferige nummer typte, flitste een rood waarschuwingsvak over het midden van het display.