Gavin fronste verward.
Ik draaide me om net toen een klein meisje in een lichtpaarse jurk zich haastig om een nabijgelegen tafel heen bewoog en recht op me af rende.
Ik opende mijn armen om haar op te vangen.
De zesjarige Chloe botste met zoveel enthousiasme tegen me aan dat ze bijna mijn drankje omstootte.
‘Daar ben je dan!’ klaagde ze luid. ‘Papa zei dat je tante Lauren ging zoeken, maar je hebt er een eeuwigheid over gedaan!’
Ik lachte zachtjes en streek voorzichtig een verdwaalde krul van haar stralende gezicht.
‘Ik was maar zes minuten weg,’ herinnerde ik haar eraan.
‘Dat is voor altijd op een bruiloft,’ hield ze vol, terwijl ze speels haar armen over elkaar sloeg.
Achter me was Gavin volledig stilgevallen.
Brenda staarde Chloe met een lege blik aan.
Voetstappen naderden onze groep.
Een lange man in een donkerblauwe smoking liep naar ons toe met Chloe’s kleine vestje over zijn arm.
‘Iemand heeft dit op mijn stoel achtergelaten,’ zei hij kalm.
Chloe wees trots naar zichzelf.
‘Dat was ik!’ riep ze uit.
