DEEL 4 — Een kind is geen troostprijs voor een mislukte dynastie
Het verhaal van Babette kreeg binnen achtenveertig uur verschillende versies.
Lodewijk vertelde vrienden dat er sprake was van "een ernstig misverstand rondom fertiliteitszorg".
Constance zei tegen haar zus dat Maurits "slachtoffer was van een berekende zwangerschap".
Machteld zei niets publiek.
Dat vond ik achteraf verstandig.
Maurits zelf belde niemand behalve zijn advocaat, mij en Babette.
Babette legde later een verklaring af in aanwezigheid van haar eigen advocaat omdat er ook financiële vragen kwamen.
De basis was minder spectaculair dan de familie wilde doen voorkomen.
Babette was eenendertig.
Geen negentienjarige golddigger.
Ze had zes jaar een relatie gehad met een fotograaf die nooit kinderen wilde.
Na die breuk besloot ze zelfstandig een fertiliteitstraject te beginnen.
Niet stiekem.
Haar ouders wisten het.
Twee vriendinnen.
Ze stond op de wachtlijst voor donorinseminatie in België omdat het traject daar voor haar sneller liep.
Begin februari vond de inseminatie plaats.
Maurits kende ze toen al professioneel.
Babette werkte als freelance communicatieadviseur voor enkele projecten van Van Heemstra.
Er was flirtgedrag.
Berichten.
Diners.
Volgens haar nog geen seksuele relatie.
Maurits was bovendien van eind januari tot 19 februari in Singapore.
Toen hij terugkwam, begon hun affaire fysiek.
Babette ontdekte kort daarna dat ze zwanger was.
Ze vertelde Maurits eerst alleen:
"Ik ben zwanger."
Hij vroeg:
"Van mij?"
Daar kwam de leugen.
"Ja."
Waarom?
Haar uitleg veranderde in details, maar niet in kern.
Ze was verliefd.
Bang dat hij anders zou verdwijnen.
En ze wist dat hij obsessief droomde van een zoon.
Toen de prenatale test later aangaf dat het waarschijnlijk een jongen was, werd de leugen een gouden kooi.
Maurits werd openlijker over de relatie.
Hij versnelde de scheiding.
Zijn ouders omhelsden Babette.
Ze werd van "freelancer" ineens "toekomstige mevrouw Van Heemstra."
Stoppen betekende niet alleen een man verliezen.
Het betekende toegeven dat bijna ieder feestmoment daarna op een leugen rustte.
Dus ging ze door.
Slecht.
Laf.
Manipulatief.
Maar niet hetzelfde als een vrouw die vanaf het begin zwanger werd om een rijke man te vangen.
De nuance interesseerde Constance geen seconde.
Zij belde Babette de dag na de echo.
Babette zette haar telefoon op luidspreker omdat haar advocaat erbij zat.
Constance zei:
"Je hebt mijn zoon een kind beloofd dat niet van hem is."
Babette antwoordde:
"Ik heb gelogen over vaderschap."
"Ja."
"Maar het kind bestaat niet om iets aan u te beloven."
Constance:
"Dat kind heeft niets met onze familie te maken."
Babette begon te huilen.
"Drie dagen geleden noemde u hem uw kleinzoon."
"Dat was op basis van verkeerde informatie."
"En nu is hij niets?"
Stilte.
"Dat zei ik niet."
"U bedoelde het wel."
Maurits hoorde later een opname van dat gesprek die Babette zelf had gemaakt.
Hij zat alleen in zijn appartement.
En moest denken aan Sophie.
Ben ik dan geen echte Van Heemstra?
Hij had haar nooit horen vragen.
Ik wel.
Maar hij kende het soort grapjes.
Hij had erom gelachen.
Toen zijn moeder tegen Babette zei dat het ongeboren jongetje "niets met onze familie te maken had", hoorde hij eindelijk dezelfde taal zonder de zachte verpakking.
Bloed.
Naam.
Sekse.
Nut.
Het was geen liefde.
Het was selectie.
En hij had eraan meegedaan.
