DEEL 6 — De audit waar ik niets mee te maken wilde hebben
De implosie van Maurits' privéleven werd binnen Van Heemstra Projectontwikkeling pas een bedrijfsprobleem toen de raad van commissarissen een anonieme melding ontving.
Niet over de zwangerschap.
Over geld.
Babette had via haar onderneming BBD Studio & Communications B.V. in achttien maanden tijd voor ruim €418.000 aan facturen gestuurd aan verschillende Van Heemstra-vennootschappen.
Op zichzelf niet absurd.
Ze werkte voor drie grote projecten.
Campagnes.
Stakeholdercommunicatie.
Evenementen.
Branding.
Wat wél vragen opriep:
Maurits had een groot deel van die opdrachten persoonlijk goedgekeurd terwijl hij al een geheime relatie met haar had.
Belangenconflict.
Daarna bleek dat een appartement aan de Zuidas, eigendom van een projectvennootschap, maandenlang door Babette was gebruikt.
Huur:
niet marktconform doorbelast.
En meerdere reizen naar Parijs en Milaan stonden als "projectoriëntatie" geboekt terwijl agenda's lieten zien dat Maurits en Babette daar ook privéweekenden hadden.
Lodewijk wilde het probleem klein houden.
Machteld niet.
Zij was degene die een onafhankelijk onderzoek eiste.
Forensisch accountant Iris Koster kreeg opdracht van de raad.
Niet van mij.
Ik hoorde er pas weken later over via Maurits, toen hij mij wilde uitleggen waarom hij een bezoek aan Canada moest uitstellen.
"Ik ben tijdelijk geschorst."
Ik voelde nul vreugde.
Alleen vermoeidheid.
"Waarom?"
Hij vertelde het.
"Heb jij geld gestolen?"
"Nee."
"Heb je facturen vervalst?"
"Voor zover ik weet niet."
"Wat dan?"
"Ik heb haar opdrachten laten krijgen zonder de relatie te melden."
"En privé-uitgaven zakelijk geboekt?"
Stilte.
"Een deel."
"Dan klinkt onderzoek logisch."
Hij werd defensief.
"Mijn vader doet alsof ik het bedrijf heb leeggetrokken."
"Heb je dat?"
"Nee."
"Dan laat het onderzoek dat zien."
Hij werd stil.
"Je bent veranderd."
Ik lachte.
"Jij ook."
De definitieve audit was genuanceerd.
Van de €418.000 aan facturen bleek ongeveer €276.000 aantoonbaar voor werkelijk geleverd werk.
Niet fictief.
Babette was goed in haar vak.
Dat moest blijven staan.
Onvoldoende onderbouwd of duidelijk vermengd met privébelang:
ongeveer €92.000.
Daarnaast ongeveer €51.000 aan appartement- en reisvoordelen die anders hadden moeten worden behandeld of terugbetaald.
Geen miljoenenroof.
Wel serieus governancefalen.
Maurits had zijn relatie moeten melden.
Had opdrachten niet zelf mogen goedkeuren.
Had bedrijfsmiddelen niet als privédecor mogen gebruiken.
Hij werd uit zijn vice-presidentfunctie gezet.
Niet vanwege een affaire.
Niet omdat hij geen biologische zoon kreeg.
Vanwege belangenverstrengeling en financieel bestuur.
Lodewijk wilde hem later in een minder gevoelige rol terug.
De raad zei nee.
Voor de eerste keer kon de familiepatriarch niet simpelweg bepalen wie een functie kreeg.
Dat zou nog belangrijker worden.
DEEL 7 — Ik bouwde geen imperium uit wraak
Toronto was niet romantisch.
Niet in het begin.
Het was februari.
Koud genoeg dat mijn neus pijn deed wanneer ik ademhaalde.
Mijn dochters misten hun school.
Hun vrienden.
Nederlandse hagelslag die volgens Feline "in Canada anders smaakte", ondanks het feit dat ik exact hetzelfde merk had gevonden.
Mijn nieuwe baan was zwaar.
Northshore Urban Partners adviseerde pensioenfondsen, gemeenten en ontwikkelaars over complexe stadsprojecten.
Ik was vóór mijn huwelijk econoom en stedenbouwkundig adviseur geweest.
Tijdens mijn huwelijk werkte ik jarenlang parttime.
Niet omdat Maurits mij expliciet verbood meer te doen.
Omdat zijn carrière altijd als de "echte" werd behandeld.
Mijn vergaderingen konden schuiven.
Zijn boardmeeting niet.
Mijn congres kon worden afgezegd als een kind koorts had.
Zijn investeerdersdiner niet.
Geen grote samenzwering.
Duizenden kleine keuzes.
Toen ik na de scheiding een aanbod uit Toronto kreeg, dacht ik eerst dat ik het niet kon.
Twee kinderen.
Nieuw land.
Geen familie om de hoek.
Mijn broer zei:
"Waarom niet?"
"Alles."
"Dat is geen antwoord."
"De meiden."
"School."
"Mijn werk."
"Alleen zijn."
Hij keek me aan.
"Je bent de afgelopen twee jaar ook alleen geweest. Alleen met een man in huis."
Dat deed pijn.
Daarna zei ik ja.
Geen revanche.
Geen "ik laat de Van Heemstra's zien wat ik kan."
Ik was te druk om wraak als bedrijfsmodel te gebruiken.
Het eerste jaar maakte ik fouten.
Een presentatie met verkeerde cijfers in de appendix.
Een nanny die na zes weken stopte.
Feline die op school een ander meisje beet.
Niet hard.
Wel genoeg voor een oudergesprek.
Sophie die drie maanden lang weigerde "mom" tegen mij te zeggen in het Engels omdat ze vond dat ik "mama" was en Canadezen zich moesten aanpassen.
Langzaam werd het leven van ons.
Na twee jaar leidde ik de herontwikkeling van een oud havengebied.
Niet alleen.
Een team van vierenveertig mensen.
Ingenieurs.
Juristen.
Lokale overheid.
Inheemse vertegenwoordigers.
Financiers.
Mijn naam stond op persberichten.
Niet omdat ik ex-vrouw van iemand was.
Drie jaar later nam ik samen met twee collega's de adviespraktijk over toen de oprichter met pensioen ging.
Wij hernoemden hem:
De Vries Mercer Urban Strategies.
Was dat een "imperium"?
Nee.
Geen torens met mijn naam.
Geen helikopters.
Maar zestig medewerkers.
Vestigingen in Toronto en Montreal.
Goede winst.
En vooral:
van mij zonder dat iemand thuis vroeg of mijn vergadering misschien kon schuiven voor Maurits' diner.
Dat was rijkdom.
