‘Dat begrijp ik.’
Sophie draaide zich om en liep met Emma naar de voordeur.
Catherine volgde hen.
Bij de ingang keek ze nog één keer achterom.
David stond naast de taxi, kleiner dan ze hem zich herinnerde.
Twaalf jaar lang had ze gedacht dat ze haar gezin bij elkaar moest houden, koste wat kost.
Nu begreep ze dat een gezin niet veilig werd doordat iedereen onder hetzelfde dak bleef wonen.
Het werd veilig wanneer niemand hoefde te bewijzen dat hij het waard was om erbij te horen.
Ze glimlachte kort naar David.
Niet uit triomf.
Maar omdat ze eindelijk wist dat zijn keuzes niet langer de richting van haar leven bepaalden.
Daarna liep ze naar binnen.
Emma had haar schoenen al uitgetrokken.
Sophie stond bij de trap.
‘Mama?’
‘Ja?’
‘Mag ik later eigenlijk ook in een bedrijf werken?’
Catherine glimlachte.
‘Natuurlijk. Als je dat wilt.’
‘Ook als ik geen jongen ben?’
Catherine voelde haar hart even samenknijpen.
Ze liep naar haar dochter toe, pakte beide handen vast en antwoordde:
‘Juist jij mag zelf kiezen wat je wilt worden. Dat heeft nooit iets te maken gehad met of je een jongen of een meisje bent.’
Sophie knikte.
‘Dan wil ik misschien iets met vliegtuigen doen.’
Emma riep vanuit de woonkamer:
‘En ik word dierenarts!’
Catherine lachte.
‘Dan hebben jullie allebei nog genoeg tijd om na te denken.’
Buiten startte de taxi.
David reed langzaam de oprijlaan af.
Binnen renden de meisjes naar de keuken, waar een schaal aardbeien op tafel stond.
Catherine sloot de voordeur.
Niet omdat ze iemand wilde buitensluiten uit wraak.
Maar omdat ze eindelijk een huis had waarin haar dochters nooit meer hoefden te horen dat ze minder waard waren dan een zoon.
En voor haar was dat een grotere erfenis dan welk familievermogen ook.
