Ze droeg een donkerblauwe trui en had haar haar in een losse staart.
David stapte uit.
‘Hoi, lieverd.’
‘Hoi, papa.’
Hij wilde haar omhelzen, maar zag dat ze afstand hield.
Daarom bleef hij staan.
Emma verscheen naast haar zus.
Catherine kwam een paar stappen achter hen de tuin op.
David keek naar het huis, naar de lange oprijlaan en vervolgens naar Catherine.
‘Ik wist niet dat je familie dit allemaal had.’
‘Er was veel wat je niet wist,’ antwoordde ze.
Hij knikte.
‘Dat begrijp ik inmiddels.’
Een ongemakkelijke stilte volgde.
David haalde diep adem.
‘Ik heb veel verkeerd gedaan.’
Sophie keek hem recht aan.
‘Waarom wilde je liever een jongen?’
David voelde zijn gezicht warm worden.
‘Het is niet zo dat ik jullie niet wilde.’
‘Maar je was blij dat Allison een jongen kreeg.’
Hij zweeg.
Sophie ging verder.
‘Je zei dat hij het bedrijf zou erven.’
‘Dat had ik niet moeten zeggen.’
‘Maar je zei het wel.’
David keek naar de grond.
‘Ja.’
Emma hield de hand van haar zus vast.
‘Wij zijn toch ook jouw kinderen?’
David slikte.
‘Natuurlijk.’
‘Waarom moesten we dan weg?’
Er waren antwoorden waarmee hij zichzelf jarenlang had gerustgesteld.
Dat zijn huwelijk voorbij was.
Dat hij opnieuw wilde beginnen.
Dat hij recht had op geluk.
Maar geen van die antwoorden kon verklaren waarom hij zijn dochters op een regenachtige middag had laten vertrekken alsof ze oude meubels waren.
‘Omdat ik egoïstisch ben geweest,’ zei hij uiteindelijk. ‘En omdat ik niet aan jullie heb gedacht zoals een vader dat hoort te doen.’
Emma keek hem ernstig aan.
‘Dat was gemeen.’
‘Ja,’ zei David. ‘Dat was het.’
Sophie haalde een opgevouwen papier uit haar zak.
‘Ik heb jouw brief gelezen.’
David keek verrast op.
‘Je moeder heeft hem laten zien?’
‘Alleen het stukje over ons. Omdat ik erom vroeg.’
Ze hield het papier vast maar gaf het hem niet.
‘Er staat dat je ons mist.’
‘Dat doe ik.’
Sophie keek naar haar moeder.
Toen opnieuw naar haar vader.
‘Mag ik iets vragen?’
‘Alles.’
‘Ben je hier omdat je ons echt mist, of omdat mama je bedrijf geen geld meer geeft?’
David opende zijn mond.
Maar er kwam geen antwoord.
Want hij wist dat beide redenen in zijn hoofd hadden meegespeeld toen hij het bezoek had aangevraagd.
En Sophie zag zijn aarzeling.
Ze vouwde het papier weer op.
‘Ik dacht het al.’
David deed een stap naar voren.
‘Sophie, wacht.’
Catherine legde rustig haar hand op de schouder van haar dochter.
‘Ze hoeft dit gesprek niet langer te voeren.’
David keek haar aan.
‘Kunnen wij dan nog even praten?’
‘Over de meisjes kun je via de afgesproken weg contact opnemen. Over het bedrijf praat je met de bestuurders.’
‘Catherine, ik ben alles kwijt.’
Ze keek hem een tijdje aan.
‘Nee, David. Je hebt nog steeds twee dochters.’
Hij zei niets.
‘Maar je zult moeten leren dat hun liefde geen bezit is dat je zomaar kunt opeisen wanneer de rest van je leven instort.’
Emma trok zachtjes aan Catherines hand.
‘Mama, mogen we naar binnen?’
‘Natuurlijk.’
Sophie bleef nog even staan.
Ze keek naar haar vader.
‘Ik wil misschien later nog eens met je praten.’
Davids ogen werden vochtig.
‘Dat zou ik fijn vinden.’
‘Maar niet vandaag.’
