Met een lichte spanning in mijn maag vouwde ik het papier open.
Maar wat ik las, had ik absoluut niet verwacht.
Het was een verontschuldiging.
Mijn buurman schreef dat hij er later nog eens over had nagedacht en besefte dat hij het verkeerd had aangepakt.
Hij gaf toe dat hij mij eerst had moeten vragen voordat hij mijn elektriciteit gebruikte.
Hij schreef dat hij op het moment zelf vooral bezig was geweest met zijn werkzaamheden en niet had nagedacht over de gevolgen.
En hoe langer hij erover had nagedacht, hoe ongemakkelijker hij zich erover was gaan voelen.
Hij hoopte dat ik het hem niet kwalijk zou nemen en dat we het gewoon achter ons konden laten.
Ik bleef een tijdje met het briefje in mijn handen staan.
Eerlijk gezegd voelde ik mijn irritatie langzaam verdwijnen.
Want uiteindelijk was het niet de fout zelf die mij dwarszat.
Het was het gevoel dat iemand geen verantwoordelijkheid wilde nemen.
En mijn buurman deed nu precies het tegenovergestelde.
Hij had zijn fout erkend.
Zonder excuses te verzinnen.
Zonder de schuld bij iemand anders te leggen.
Gewoon eerlijk.
Diezelfde middag besloot ik naar hem toe te gaan.
Ik wilde hem persoonlijk bedanken voor zijn briefje.
Toen hij de deur opendeed, zei ik dat ik zijn verontschuldiging had gelezen en dat ik het waardeerde dat hij de moeite had genomen om het op te schrijven.
Hij glimlachte een beetje ongemakkelijk.
Daarna vertelde hij wat er die dag precies was gebeurd.
Zijn garage zat tijdelijk zonder stroom omdat hij bezig was met een kleine verbouwing.
Hij was midden in zijn werkzaamheden geweest en had op dat moment snel een oplossing nodig.
Hij had het verlengsnoer gepakt en het dichtstbijzijnde stopcontact gebruikt.
Mijn stopcontact.
Volgens hem had hij er op dat moment helemaal niet bij stilgestaan dat hij daarmee mijn elektriciteit gebruikte.
