Alsof ze erop had gewacht.
— We hadden ruzie op de dag dat ik verdween. Jij zei dat ik nooit iets afmaak. Ik sloeg de deur dicht… en ging weg. Maar ik was niet van plan te verdwijnen.
Ik voelde iets in mij samentrekken.
Dat was waar.
Niemand behalve wij wist dat.
— Wat gebeurde er daarna? — fluisterde ik.
— Ik ben meegenomen.
Vanaf dat moment werd alles nog vreemder.
Ze vertelde een verhaal dat moeilijk te geloven was.
Ze ontmoette een man.
Hij bood werk in het buitenland aan. Goed geld. Snel vertrek.
Ze ging akkoord.
Maar het was een val.
Haar documenten werden afgenomen.
Ze werd gedwongen te werken.
Ze werd bedreigd.
— Ik probeerde te ontsnappen, — zei ze, — vele keren. Maar ze vonden me telkens.
— Waarom heb je geen contact met mij opgenomen? — vroeg ik.
— Dat mocht niet. En daarna was het te laat. Ik dacht dat je me niet meer wachtte.
Ik balde mijn vuisten.
— Ik heb je gezocht.
Ze keek weg.
— Ik weet het.
Een paar dagen woonde ze bij mij.
We praatten ’s nachts.
Haalden herinneringen op aan onze jeugd.
Lachten.
Ze wist te veel om een bedrieger te zijn.
Maar toch voelde er iets niet goed.
Soms maakte ze fouten in details.
Kleine, maar belangrijke.
Ze zei bijvoorbeeld dat ons favoriete park in het zuiden van de stad lag.
Terwijl het altijd in het noorden was.
Ik schreef het toe aan trauma.
Tot ik op een dag haar telefoon vond.
Ik was niet van plan hem te bekijken.
Echt niet.
Maar hij ging over terwijl zij onder de douche stond.
Op het scherm stond:
“Marcus”
Ik nam op.
— Clara, ben je al binnen? — zei een mannenstem. — Heb je toegang tot de documenten?
Ik verstijfde.
— Wie is dit? — vroeg ik.
Pauze.
En toen:
— Shit.
De verbinding werd verbroken.
Toen ze uit de badkamer kwam, wachtte ik al.
— Jij bent geen Emilia.
Ze stopte.
Stilte.
