— Heb je mijn telefoon afgeluisterd? — vroeg ze zacht.
— Antwoord.
Ze sloot haar ogen.
En voor het eerst verdween haar zekerheid.
— Nee, — zei ze. — Ik ben Emilia niet.
De waarheid was nog erger.
De echte Emilia was ontvoerd geweest.
En stierf twee jaar later.
Ik voelde de grond onder mij verdwijnen.
— Wie ben jij dan?
— Mijn naam is echt Clara. Ik werk voor mensen die dit soort dingen doen.
— Welke dingen?
— Mensenhandel.
Ik klemde mijn kaken.
— Waarom ben je hier?
Ze zweeg lang.
— Omdat ik jou moest vinden.
— Waarom?
— Jij hebt toegang tot het project. Een van jouw gebouwen wordt gebruikt.
— Gebruikt als wat?
— Als doorvoerpunt.
De wereld stortte in.
Alles wat ik gebouwd had… kon hiervoor gebruikt worden.
— Ben je hier om mij uit te schakelen?
Ze antwoordde niet.
— Waarom vertel je dit?
— Omdat ik je niet kon doden.
— Waarom niet?
— Je lijkt op iemand die ooit probeerde mij te redden.
— Wat nu?
— Jij beslist.
— Wat?
— Mij aangeven… of hen helpen stoppen.
Epiloog:
Drie maanden later.
Officieel is Clara een voortvluchtige crimineel.
In het geheim werken we samen.
Ik gaf informatie door.
We vonden een opslagplaats.
We bevrijdden mensen.
Maar dat is slechts het begin.
Ze zijn er nog steeds.
Irgendwo.
En telkens wanneer ik denk dat het voorbij is…
licht mijn telefoon weer op.
Eén naam.
Clara.
En een bericht:
“Ze zijn dichterbij dan je denkt.”
Soms denk ik…
dat die nacht bij de deur geen toeval was.
Maar het begin van een verhaal
waaruit ik nooit meer kan terugkeren naar mijn oude leven.
Wat denk je hiervan? Laat alsjeblieft je mening achter in de comments en deel dit verhaal! Als je één advies kon geven aan een van de personages uit dit verhaal, wat zou dat advies dan zijn? Laten we het bespreken in de comments op Facebook
