Ze glimlachte.
„De hartslag.”
Mijn hand ging naar mijn mond.
Ik begon te huilen.
Niet omdat ik wist wat ik moest doen.
Niet omdat alles ineens goed was.
Maar omdat midden in het puin van mijn huwelijk iets leefde.
Iets van mij.
Van ons.
Toen dokter Vermeer klaar was, bleef ik nog even alleen zitten.
Daarna liep ik de gang op.
Daan stond aan het einde ervan.
Casper en Noah waren verdwenen.
Hij had ze blijkbaar weggestuurd.
Voor het eerst sinds ik hem kende, zag Daan er werkelijk verloren uit.
„Is alles goed?” vroeg hij.
„Voor zover ze nu kunnen zien.”
Hij ademde uit.
Toen zei hij:
„De scheiding gaat niet door.”
Mijn verdriet veranderde onmiddellijk in woede.
„Daar beslis jij niet over.”
„Alina—”
„Een baby wist de afgelopen zes maanden niet uit.”
Hij zweeg.
„Je hebt me genegeerd. Je hebt me buitengesloten. Je stuurde me scheidingspapieren zonder me zelfs maar uit te leggen waarom.”
„Ik weet het.”
„En nu denk je dat één positieve zwangerschapstest betekent dat ik gewoon weer naar huis kom?”
„Nee.”
„Mooi.”
Ik liep langs hem heen.
Hij greep me niet vast.
Dat verraste me.
„Maar je gaat vandaag niet terug naar dat appartement.”
Ik draaide me om.
„Pardon?”
Zijn gezicht was veranderd.
De verloren man was verdwenen.
Daar stond Daan weer.
Koud.
Geconcentreerd.
Gevaarlijk.
„Waarom niet?”
„Omdat ze weten dat je zwanger bent.”
Een koude rilling liep over mijn rug.
„Wie?”
Daan keek naar de beveiligingscamera aan het einde van de gang.
Toen naar mij.
„De reden waarom ik van je wilde scheiden.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
„Wat heb je gedaan?”
„Niet hier.”
„Nee.”
Ik bleef staan.
„Je hebt zes maanden lang voor mij besloten wat ik wel en niet mocht weten. Dat is voorbij.”
Hij zweeg.
„Vertel het me.”
Daan keek me lang aan.
Toen zei hij:
„Iemand probeerde je te laten vermoorden.”
Alle lucht verdween uit mijn longen.
„Wat?”
„Zes maanden geleden.”
Ik staarde hem aan.
„Waar heb je het over?”
„Die avond in Rotterdam. Het liefdadigheidsdiner.”
Ik herinnerde het me.
Natuurlijk.
Daan en ik waren na afloop met verschillende auto’s naar huis gegaan omdat hij nog een vergadering had.
Mijn chauffeur had onderweg plotseling een andere route genomen.
Hij had gezegd dat er een ongeluk op de snelweg was gebeurd.
„Er was geen ongeluk,” zei Daan.
Mijn mond werd droog.
„Wat dan wel?”
„Een auto stond op onze normale route te wachten.”
„Hoe weet je dat?”
„Omdat de mannen erin later zijn opgepakt.”
„Door de politie?”
Daan zei niets.
Ik sloot mijn ogen.
„Natuurlijk niet.”
„Ze hadden foto’s van jou.”
Mijn woede verdween.
„Van mij?”
„Je sportschool. Je favoriete koffiezaak. Je appartement van vóór ons huwelijk. Zelfs foto’s van je moeder.”
„Mijn moeder is al jaren dood.”
„Dat maakte het erger.”
Ik voelde me misselijk.
„Waarom heb je me niets verteld?”
„Omdat ik wilde weten wie erachter zat.”
„En daarvoor moest je me behandelen alsof ik niet bestond?”
„Ik moest ze laten geloven dat jij niet langer belangrijk voor me was.”
Ik lachte ongelovig.
„Dus je besloot me kapot te maken om me veilig te houden?”
Zijn gezicht vertrok.
„Ja.”
Het eerlijke antwoord maakte me nog bozer.
„Dat is krankzinnig.”
„Waarschijnlijk.”
„En de scheiding?”
