Deel 2 — De vrouw die zeven jaar dood had moeten zijn
Ik weet niet hoelang ik daar in mijn auto heb gezeten.
Tien seconden.
Een minuut.
Misschien langer.
Mijn lichaam weigerde te bewegen.
De vrouw stond nog steeds voor het gebouw.
Haar haar was korter dan vroeger. Er liepen fijne lijntjes rond haar ogen die er zeven jaar geleden niet waren geweest. Ze droeg een donkerblauwe jas en hield haar armen strak om zichzelf heen tegen de koude wind.
Maar dat gezicht…
Dat gezicht had ik duizenden keren gezien.
Als baby in mijn armen.
Als meisje op haar eerste schooldag.
Als koppige tiener die drie keer zakte voor haar theorie-examen en beweerde dat de vragen „belachelijk” waren.
Als jonge vrouw op haar trouwdag.
Als moeder met pasgeboren Emma tegen haar borst.
Sanne.
Mijn dochter.
Mijn dode dochter.
Martijn liep naar haar toe.
Ik verwachtte dat mijn verstand me ieder moment zou vertellen dat ik me vergiste.
Dat het een zus was die ik nooit had gekend.
Een nicht.
Een vrouw die toevallig ongelooflijk veel op Sanne leek.
Toen deed Martijn iets waardoor iedere mogelijke verklaring verdween.
Hij sloeg zijn armen om haar heen.
En Sanne omhelsde hem terug.
Niet zoals vreemden elkaar begroeten.
Niet zoals oude kennissen.
Hij kuste haar op haar voorhoofd.
Precies zoals hij dat vroeger deed.
Mijn vingers begonnen te trillen.
Ik pakte mijn telefoon.
Ik wilde uitstappen.
Schreeuwen.
Naar haar toe rennen.
Haar vastpakken en vragen waar ze in godsnaam zeven jaar was geweest.
Maar toen herinnerde ik me Emma.
„Volg hem één dag.”
Niet:
Confronteer hem.
Niet:
Vraag papa wat hij doet.
Volg hem.
Mijn kleindochter wist iets.
En ze was bang.
Dus bleef ik zitten.
Martijn en Sanne gingen samen het gebouw binnen.
Pas toen zag ik het bord naast de ingang.
Het was geen kantoor.
Geen restaurant.
Geen hotel.
Het was een particuliere zorginstelling.
Mijn hart sloeg opnieuw over.
Ik wachtte bijna twee uur.
Toen kwamen ze weer naar buiten.
Deze keer liep Sanne langzaam.
Martijn hield haar arm vast.
Ze praatten kort.
Daarna gaf hij haar een envelop.
Sanne stopte die in haar tas.
Martijn stapte in zijn SUV.
Sanne bleef achter.
Ik had een keuze.
Martijn volgen.
Of bij mijn dochter blijven.
Ik koos Sanne.
Ik wachtte tot de SUV uit het zicht verdwenen was.
Toen stapte ik uit.
Mijn benen voelden slap.
Iedere stap richting het gebouw leek zwaarder dan de vorige.
Sanne stond met haar rug naar me toe.
