Hoge muren.
Camera’s.
Een beveiligde toegangspoort.
Toen we binnenkwamen, draaide ik me naar hem toe.
„Ik wil alles weten.”
„Dat zul je.”
„Geen halve waarheden.”
„Goed.”
„Geen beslissingen over mijn leven zonder mij.”
Hij aarzelde.
„Daan.”
„Goed.”
„En ik teken niets.”
Zijn ogen ontmoetten de mijne.
„Ik wil niet meer dat je tekent.”
We zaten tot diep in de nacht tegenover elkaar aan een lange houten tafel.
Hij vertelde me alles.
Over Viktor.
Over verdwenen geld.
Over havens in Rotterdam.
Over bedrijven die officieel niets met de familie te maken hadden.
Over de poging om Daan uit zijn eigen onderneming te werken.
En uiteindelijk over mij.
Viktor had ontdekt dat Daan bepaalde deals weigerde sinds ons huwelijk.
Dingen die hij vroeger misschien had toegestaan.
Daan was veranderd.
Door mij.
Dat had Viktor als zwakte gezien.
„Dus dit is mijn schuld?” vroeg ik.
Daan sloeg zijn hand plat op tafel.
„Zeg dat nooit meer.”
Ik verstijfde.
Hij ademde diep in.
„Sorry.”
Zijn stem werd zachter.
„Nee. Het is niet jouw schuld. Jij hebt me niet zwakker gemaakt.”
„Wat dan?”
Hij keek me aan.
„Je gaf me iets dat ik niet wilde verliezen.”
De kamer werd stil.
„En daarom duwde je het weg.”
„Ja.”
„Dat is behoorlijk dom.”
„Ja.”
„Voor iemand die zogenaamd zo slim is.”
„Dat wordt me de laatste tijd vaker verteld.”
Ik wilde niet lachen.
Toch deed ik het.
Heel even.
Toen werd ik weer ernstig.
„Waarom die nacht in de bibliotheek?”
Hij wist onmiddellijk wat ik bedoelde.
„Omdat ik zwak was.”
„Noem het niet zo.”
„Ik had maandenlang geprobeerd afstand te houden. Die avond kon ik het niet meer.”
„En daarna stuurde je me scheidingspapieren.”
„Omdat ik de volgende ochtend hoorde dat Viktor opnieuw naar jou had gevraagd.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
„Je had me kunnen vertrouwen.”
„Ik weet het.”
„Nee, Daan. Ik wil dat je dat echt begrijpt.”
Ik legde mijn hand op mijn buik.
„Als wij dit kind krijgen, kun je niet beslissen dat liegen hetzelfde is als beschermen.”
Zijn ogen gingen naar mijn hand.
„Ons kind.”
Het klonk alsof hij de woorden voor het eerst durfde uit te spreken.
„Ja.”
Hij stond langzaam op.
Kwam naar me toe.
Knielde voor mijn stoel.
Daan van der Meer knielde nooit voor iemand.
Maar die nacht deed hij het.
Niet als een machtige man.
Niet als iemand voor wie mensen bang waren.
Als mijn echtgenoot.
„Ik weet niet hoe ik dit goed moet maken.”
„Dat kun je niet in één nacht.”
„Geef me dan meer dan één nacht.”
Ik keek hem aan.
„Ik beloof niets.”
„Dat vraag ik niet.”
„En de scheiding blijft voorlopig op tafel.”
Dat deed hem zichtbaar pijn.
Maar hij knikte.
„Als dat is wat jij nodig hebt.”
„Dat is wat ik nodig heb.”
„Goed.”
Drie dagen later werd Viktor gearresteerd.
Niet door Daan.
Dat was mijn voorwaarde.
Alle informatie die Daan had verzameld, ging naar de politie en het Openbaar Ministerie.
„Geen eigen rechtspraak,” had ik gezegd.
Hij had me lang aangekeken.
„Je vraagt veel.”
„Dan kun je altijd nog van me scheiden.”
Hij had bijna geglimlacht.
„Dat heb ik geprobeerd. Beviel me niet.”
Het onderzoek bracht meer naar boven dan ik wilde weten.
Financiële fraude.
Bedreigingen.
Afpersing.
En voldoende bewijs rond de voorbereidingen van de aanslag op mij om Viktor lange tijd uit ons leven te houden.
Daan werkte mee.
Volledig.
Dat kostte hem zakenpartners.
Bedrijven.
Een deel van zijn reputatie.
Hij deed het toch.
Niet voor mij, zei hij.
„Voor hem of haar.”
Hij keek dan naar mijn buik.
„Ik wil niet dat ons kind opgroeit in dezelfde wereld als ik.”
De eerste maanden van mijn zwangerschap waren zwaar.
Ik was voortdurend misselijk.
