Toen het oude huis voor het eerst te koop werd aangeboden, verwachtten de eigenaren veel geïnteresseerde kopers. Het lag immers aan een rustige straat, het perceel was groot genoeg voor een tuin en winkels, scholen en het treinstation waren allemaal gemakkelijk te bereiken. Maar na de eerste paar bezichtigingen werd duidelijk dat de locatie alleen niet voldoende zou zijn.
De meeste geïnteresseerden bleven slechts enkele minuten.
Sommigen gingen niet eens door het roestige tuinhek. Ze bekeken de afbladderende gevel, de scheve dakgoten en het volledig overwoekerde terrein – en vertrokken met de belofte later contact op te nemen. Niemand deed dat.
Na enkele maanden waren zelfs de makelaars die waren ingehuurd om het pand te beheren, terughoudend om het nog te bezichtigen. Een van hen gaf openlijk toe dat een renovatie waarschijnlijk duurder zou zijn dan het bouwen van een nieuw huis. Een ander opperde om het huis te slopen en alleen de grond te verkopen.
Een huis dat niemand wilde hebben
Het gebouw was bijna een eeuw oud. Het had ooit toebehoord aan een familie die op de begane grond een kleine kleermakerij runde. Later werd het huis verschillende keren geërfd, maar decennialang nauwelijks gemoderniseerd.
Na het overlijden van de laatste bewoner stond het huis enkele jaren leeg. Gedurende deze tijd sijpelde er water naar binnen via beschadigde dakpannen. Door het vocht liet het stucwerk deels los, begonnen sommige raamkozijnen te rotten en verspreidden brandnetels, wilde struiken en jonge bomen zich door de hele tuin.
Vanaf de straat leek het huis verlaten en bijna op instorten. In werkelijkheid was de toestand complexer: sommige delen waren zwaar beschadigd, terwijl andere verrassend goed bewaard waren gebleven.
Dat was precies wat Anna en Lukas, een stel dat al lange tijd op zoek was naar een betaalbaar huis, opmerkten.
Ze hadden al diverse gemoderniseerde panden bezichtigd, maar de prijzen lagen ver boven hun budget. Bij dit pand was het precies andersom. De aankoopprijs was relatief laag, maar de lijst met noodzakelijke werkzaamheden leek eindeloos.
Toen Anna het huis voor het eerst zag, was haar spontane reactie duidelijk:
“Absoluut niet.”
Lukas vroeg haar desondanks nog om in ieder geval even binnen te kijken.
