De sleutels liet ze bij Pavel achter.
Twee dagen later schreef hij opnieuw.
Hij stelde voor helemaal opnieuw te beginnen.
Geen appartement van zijn moeder meer.
Ze konden samen iets huren.
De kosten fiftyfifty verdelen.
Geen bemoeienis.
Geen schulden.
Geen voorwaarden.
Darja las zijn bericht.
Toen nog een keer.
Het was precies het voorstel dat ze maanden geleden had willen horen.
Toen ze voor het eerst zei dat dat ‘gratis’ appartement steeds duurder begon te worden.
Maar nu kwam het te laat.
Darja antwoordde niet.
De trouwjurk bleef nog een maand in de beschermhoes in de kast bij haar ouders hangen.
Daarna maakte Darja foto’s en zette hem op een verkoopsite.
Een paar dagen later kwam een meisje uit een naburige wijk langs.
Ze paste de jurk.
Controleerde de rits.
Keek glimlachend naar zichzelf in de spiegel.
En maakte het geld over.
Darja verwijderde de advertentie.
Daarna keek ze nog één keer naar de lege plek in de kast.
De jurk was weg.
De ring was weg.
De sleutels waren teruggegeven.
En voor het eerst sinds die ochtend in het gemeentehuis besefte Darja dat er werkelijk niets meer was waarvoor ze naar dat appartement hoefde terug te keren.
