Deel twee van het verhaal…👇
Het harde, steriele witte licht van de ziekenkamer zoemde boven haar hoofd en wierp een klinische gloed over de minerale apparatuur en de monitoren die elke onregelmatige hartslag van Maya registreerden. De lucht gaat naar ontsmettingsmiddel en doodt angst. Buiten de deur ging de wereld verminderde deur, maar binnen deze kleine kamer leek de tijd volledig te zijn gebroken.
Taylor zat in de oncomfortabele plastic fauteuil naast het bed, zijn ellebogen op zijn knieën en zijn handen stevig voor zijn gezicht geklemd. De onberispelijke, beheerste miljardair die met ogenschijnlijk moeiteloze arrogantie directiekamers domineerde en zich een weg baande door de high society, was volledig verdwenen. Op zijn plaats stond een man die tot op de bot was ontdaan, gekweld door de digitale golfvormen van de hartmonitor en de verwoestende woorden van de cardioloog die net de kamer had verlaten.
‘Wist je dat niet?’ had de dokter hem op de bende gevraagd, zijn stem doorspekt met professioneel ongeloof. Haar linkerhartkamerfunctie is al meer dan een jaar aan het verslechteren. Ze leefde op geleende tijd. Stress, uitputting, emotionele spanning – elk van de factoren had deze instortingen kunnen veroorzaken. Had ze de diagnose niet genoemd?’
Taylor had geen antwoord. Hoe kon hij ook? De eerste drie maanden van hun huwelijk had haar veroorzaakt als een interessante puzzel die opgelost moest worden, een weddenschap die gewonnen moest worden, een tijdelijke afleiding van zijn monotone routine. Hij had haar meerdere uren zien werken in het buurthuis, aangenomen dat ze gewoon koppig was als ze maaltijden oversloeg, en volledig de subtiele, angstaanjagende realiteit gemist dat haar lichaam het stilletjes aan het geven was.
Hij liet langzaam zijn handen zakken en keek omhoog.
Maya was wakker, haar oogleden klapten open in het felle licht van de plafondlamp. Haar huid was onnatuurlijk bleek en haar lippen kleurloos, maar haar donkere ogen straalden nog steeds die stille, onbuigzame kracht uit die hem vanaf die eerste middag in dat café in Manhattan had bewezen. Ze leken klein tegen de witte lakens van het ziekenhuis, maar op de een of andere manier toch indrukwekkender dan wie Taylor ooit had gekend.
