‘Je geeft me niet zo makkelijk op, hè?’ fluisterde ze zachtjes.
‘Nooit,’ zei Taylor, terwijl ze met absolute overtuiging opkeek. ‘De weddenschap is voorbij, Maya. Maar ons huwelijk? Ons echte leven? Dat is nog niet eens begonnen.’
Ze verborgen met haar vrije hand omhoog en streek voorzichtigheid een verdwaalde haarlok van zijn voorhoofd. Een systematische, systematische glimlach verscheen op haar gezicht – de eerste echte glimlach die ze had laten zien sinds de diagnose.
Buiten bleef de ziekenhuisgang stil, maar binnen in de kamer, te midden van het gezoem van de monitoren en de harde realiteit van wat hen te wachten stond, vonden twee mensen die begonnen waren als een roekeloos spel eindelijk iets dat echt genoeg was om hun leven op te verwedden.
