‘Het ging om administratieve planning. Ik heb nooit gezegd dat de oppas mijn aanwezigheid was.’
Marieke stond op. ‘In het overzicht dat namens u is ingediend, worden die avonden wel als uw ouderlijke zorg opgevoerd.’
De advocaat van Maarten bladerde snel door zijn map. Dat was de eerste keer die ochtend dat hij niet wist welk tabblad hij nodig had.
De rechter legde de afdruk naast het schrift. ‘Waar komt dit vandaan, Finn?’
‘Het lag bij papa’s printer. Ik wilde weten waarom mijn naam erin stond.’
‘Wanneer heb je het meegenomen?’
‘Vorige week. Ik heb het in mijn jas gedaan.’
‘Heb je het aan iemand laten zien?’
Finn schudde zijn hoofd. ‘Alleen Mees.’
Mees keek naar zijn schoenen. ‘Ik dacht dat papa gewoon zijn werk opschreef.’
De rechter liet hen even wachten in de kamer ernaast. Ik wilde achter hen aan, maar ze moesten met een medewerker mee. Finn keek nog één keer om. Zijn gezicht was strak; hij huilde niet. Hij hield alleen zijn vingers om de rand van zijn mouw alsof hij bang was dat die anders uit elkaar zou vallen.
Toen de deur dichtging, zei Maarten: ‘Dit is precies waarom kinderen niet in een conflict moeten worden betrokken.’
Ik keek naar het schrift. ‘Jij hebt hun namen gebruikt om een overzicht te maken dat niet klopte.’
‘Dat is jouw interpretatie.’
‘Nee. Dat is jouw handschrift.’
Zijn advocaat legde een hand op zijn onderarm. Maarten trok die weg.
De rechter schorste de zitting. De financiële stukken werden niet langer als volledig bewijs van zijn ouderlijke zorg behandeld. De e-mail moest worden gecontroleerd op herkomst en context. De rechter wilde ook weten wie op de genoemde avonden daadwerkelijk voor de jongens had gezorgd.
Ik dacht dat de zitting daarmee haar scherpste punt had bereikt. Dat bleek niet zo.
Een halfuur later kwam Marieke terug van een kort gesprek met de advocaat van Maarten. Ze legde een nieuw vel papier voor me neer.
‘Zijn huishoudelijke hulp wil een verklaring afleggen,’ zei ze.
‘Welke huishoudelijke hulp?’
‘Selma. Ze werkte drie avonden per week in zijn appartement en hielp soms met de jongens.’
Ik kende haar naam. Ik had haar één keer gezien, bij de verjaardag van Mees. Ze had de taart aangesneden en de lege glazen verzameld terwijl Maarten met zakenrelaties in de tuin praatte.
Marieke zei dat Selma al eerder aan de advocaat van Maarten had gemeld dat de agenda niet klopte. Ze had geadviseerd om de zorguren correct te registreren. Daarna kreeg ze te horen dat ze haar contract niet hoefde te verlengen.
‘Waarom komt ze nu naar voren?’
‘Ze heeft gisteren haar loonstroken en berichten bewaard. Maarten stuurde haar een bericht dat ze moest zeggen dat hij op de avonden met de jongens thuis was.’
Ik keek naar het papier. De afgedrukte berichten waren kort.
Als er vragen komen, zeg je dat ik de jongens zelf naar bed bracht.
En, twee dagen later:
We hebben besproken dat jouw contract stopt. Ik ga ervan uit dat we dit netjes afronden.
De tweede twist stond in de bijlage. Selma had zelf een rooster bijgehouden voor haar uren. Op zes van de acht avonden waarop Maarten beweerde dat hij de jongens naar bed had gebracht, stond ze in zijn appartement ingepland tot na tienen. Bij drie daarvan stond bovendien genoteerd: Finn en Mees blijven slapen; Maarten niet aanwezig.
Het was geen spectaculaire bekentenis. Alleen een eenvoudig urenoverzicht, bijgehouden omdat Selma haar gewerkte tijd correct wilde laten uitbetalen.
Daarom had Maarten zo bleek gekeken toen Finn het schrift op tafel legde. Het schrift was niet alleen een rommelige agenda. Het was het eerste onderdeel van een verhaal dat hij zelf had samengesteld, en dat nu niet meer overeind bleef.
De rechter liet de jongens later opnieuw spreken, ditmaal afzonderlijk en zonder hun ouders in de kamer. Toen ze terugkwamen, liep Mees meteen naar mij toe. Finn bleef even staan en keek naar zijn vader.
Maarten had zijn bril afgezet. Zonder die bril zag hij er ouder uit.
‘Papa,’ zei Finn, ‘waarom moest ik zeggen dat je er was?’
