‘Ja. Ik wilde vragen of hij me bij de huisarts kon brengen. Ik had al pijn.’
‘Had je toen al overgegeven?’
Ze knikte. ‘Een keer.’
‘En toen?’
Ze slikte. ‘Hij was boos omdat ik zijn telefoon had gepakt.’
Ik hield mijn stem zo rustig mogelijk. ‘Waarom had je die gepakt?’
‘Ik hoorde hem met iemand praten. Hij zei dat hij het geld van oma binnen had. Ik wist dat jij daar niets van wist.’
Mijn moeder, Els, was drie maanden eerder overleden. Ze had Noor altijd een klein bedrag gegeven voor boeken en schoolspullen, maar haar erfenis was bescheiden: een spaarrekening en een deel van haar appartement in Nieuwegein. Ik had de afwikkeling aan Maarten overgelaten omdat hij zei dat hij de administratie wel kon regelen.
‘Wat voor geld?’
‘Ik weet het niet. Ik vroeg hem ernaar. Hij wilde zijn telefoon terug.’
Noor keek weg. ‘Toen duwde hij me.’
‘Hard?’
‘Ik viel tegen de werkbank. Daarna kwam mijn buikpijn. Ik zei dat het pijn deed. Hij zei dat ik me niet moest aanstellen.’
‘Heeft hij je geholpen?’
‘Hij zei dat ik naar boven moest en mijn mond moest houden over de telefoon. Hij zou jou vertellen dat ik tegen mijn bureau was gelopen.’
Ze haalde adem, maar stopte halverwege. Ik legde mijn hand op haar pols.
‘Waarom heb je het mij niet verteld?’
‘Omdat hij zei dat jij boos op me zou zijn. En hij zei dat we het geld van oma nodig hadden voor de hypotheek.’
Ze keek me aan. ‘Ik dacht dat het mijn schuld was.’
Ik boog mijn hoofd. Niet om haar te ontlopen, maar omdat mijn ogen ineens brandden. Ik dacht aan vrijdag, aan de blauwe plek, aan mijn eigen vraag of ze haar nieuwe bureau weer had aangestoten. Ik had de makkelijke uitleg aangenomen omdat die in de keuken al klaar had gelegen.
‘Het was niet jouw schuld,’ zei ik.
‘Je zei ook dat ik maandag de huisarts moest bellen.’
Ik had geen verweer. Ik pakte haar hand en voelde hoe koud die was. ‘Je hebt gelijk.’
De artsen besloten haar nog niet te opereren. De bloeding leek te zijn gestopt, maar Noor moest blijven voor observatie. Die middag kwam een maatschappelijk werker langs en vroeg of ze met Noor alleen mocht praten. Maarten werd opnieuw verzocht de kamer te verlaten. Deze keer liep hij niet mee naar de gang, maar naar buiten.
Toen ik hem later zocht, stond hij bij de draaideur. Hij had zijn jas dichtgeritst en hield zijn telefoon tegen zijn oor.
‘Nee,’ hoorde ik hem zeggen. ‘Ze weet alleen van die val.’
Hij draaide zich om en zag me. Het gesprek eindigde meteen.
‘Wie weet alleen van die val?’ vroeg ik.
‘Sanne, ga terug naar Noor.’
‘Was dat dezelfde klant?’
‘Je maakt het nu erger dan het is.’
Ik bleef staan. ‘Dat zeg je al drie dagen.’
Hij streek met zijn hand over zijn kin. ‘Ik heb haar niet expres pijn gedaan.’
‘Maar je hebt wel gelogen.’
‘Ik wilde geen gezeur over dat geld.’
‘Welk geld?’
‘Dat is iets tussen ons.’
‘Niet meer.’
Hij keek naar de glazen deuren, waar het verkeer buiten als wazige strepen voorbijging. ‘Het geld van je moeder stond op een rekening waar ik bij kon. Er moest een termijn van de hypotheek betaald worden. Ik heb het voorgeschoten.’
‘Met haar erfenis?’
‘Ik zou het terugzetten.’
‘Wanneer?’
‘Als de volgende factuur binnen was.’
‘Je zei dat de afwikkeling nog liep.’
‘Dat deed die ook.’
‘Je hebt mij verteld dat de notaris nog niets had overgemaakt.’
Hij zweeg.
Op dat moment belde mijn zus Eline. Ik liep een paar meter bij Maarten vandaan en nam op. Ze was tweeënveertig en beheerde de nalatenschap samen met mij. De notaris had haar die ochtend gebeld, zei ze. Er was een vraag over een rekeningnummer en een overboeking van achttienduizend euro. Ze had mij al twee keer geprobeerd te bereiken.
Mijn vingers werden stijf om de telefoon. ‘Wanneer is het overgemaakt?’
‘Twee weken geleden. Naar een rekening op naam van Maarten. Ik dacht dat jij daarvan wist.’
Ik keek naar hem. Hij keek naar mijn hand met de telefoon en wist meteen wie er aan de andere kant was.
‘Hij zei dat het geld nog bij de notaris stond,’ zei ik.
Eline zweeg even. ‘Sanne, ik stuur je de stukken.’
‘Doe dat.’
Ik verbrak de verbinding.
Maarten zette één stap naar me toe. ‘Ik wilde het terugstorten.’
‘Je hebt het geld van mijn moeder gebruikt zonder het mij te vertellen.’
‘Voor het huis. Voor ons.’
‘En daarom wilde je niet naar de spoedeisende hulp? Omdat een arts misschien zou vragen hoe ze gewond was geraakt?’
Hij keek naar de vloer.
Daar was de tweede waarheid. Niet dat Maarten Noor met opzet had verwond, zei hij, maar dat hij alles daarna had gedaan om zichzelf te beschermen: de val kleiner maken, de pijn wegzetten als drama, het ziekenhuis afhouden en mij bang maken voor de kosten. Zijn reden was geen geheimzinnig plan. Het was de oude, vernederend gewone combinatie van schaamte, controle en geld.
‘Ik wilde haar niet tegenhouden,’ zei hij.
