‘Ze stelt zich aan.’
Mijn moeder zei het terwijl Noor met haar rug tegen de keukenkastjes zat. Haar gezicht was glanzend van het zweet. Op haar schoot lag Mila, vijf dagen oud, rood aangelopen van het huilen. Een hydrofiele doek hing half van haar schouder.
Ik stond in de deuropening met een apotheekzakje in mijn hand. Ik had paracetamol en luiers gehaald. Meer was het niet. Twintig minuten weg, hooguit.
‘Maarten,’ zei Noor.
Ze sprak mijn naam zacht uit. Alsof ze niet zeker wist of ik het was.
Ik zette het zakje neer. ‘Wat is er gebeurd?’
‘Niets,’ zei mijn moeder. Ze bukte zich naar Mila. ‘Je vrouw heeft het warm. Dat hoort erbij na een bevalling.’
De thermometer lag op de vloer naast Noors voet. Het schermpje stond nog aan: 39,6.
Noor probeerde Mila hoger tegen zich aan te trekken, maar haar arm trilde. Ik nam de baby van haar over. Haar huid voelde heet door het rompertje heen.
‘Hoe lang heeft ze koorts?’ vroeg ik.
‘Sinds vanmiddag,’ zei Noor.
‘Ze had het net koud,’ zei mijn moeder. ‘Toen heb ik haar een deken gegeven. Je moet niet bij elk ding de alarmcentrale bellen.’
Ik keek naar Noor. Haar lippen waren droog. Ze ademde door haar mond en hield één hand tegen haar onderbuik gedrukt.
‘Heb je de verloskundige gebeld?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Waarom niet?’
Haar ogen gleden naar mijn moeder. Dat was antwoord genoeg.
‘Geef me je telefoon,’ zei ik.
‘Maarten, doe normaal,’ zei mijn moeder. ‘Je maakt haar alleen maar banger.’
Ik voelde de rand van Mila’s dekentje tegen mijn pols. Ze huilde nu niet meer, maar haar kleine vuisten bleven gebald. Ik liep met haar naar de wieg en pakte Noors telefoon van het aanrecht. Het scherm was niet vergrendeld. Bovenaan stond een gesprek met mijn moeder.
Noor, 14.08: Ik heb 39,1. Het wordt erger. De pijn onderin ook.
Ria, 14.13: Niet meteen bellen. Na een bevalling is je lichaam van slag.
Noor, 14.41: Ik riller nog steeds. Wil je Maarten bellen?
Ria, 14.44: Hij is net weg. Laat hem even boodschappen doen zonder dat alles om jou draait.
Noor, 15.02: Ik wil de verloskundige spreken.
Ria, 15.05: Je maakt jezelf nerveus. Neem paracetamol en ga liggen.
Mijn duim bleef boven het scherm hangen.
‘Je wist dit al,’ zei ik.
Mijn moeder keek naar de telefoon en daarna naar mij. ‘Ik heb haar gerustgesteld.’
‘Je hebt haar tegengehouden.’
‘Ze heeft net een kind gekregen. Ze is moe, angstig en gevoelig.’
‘En ze heeft bijna veertig graden koorts.’
‘Ik heb zelf drie kinderen gekregen,’ zei ze. ‘Ik weet heus wel wat normaal is.’
Noor maakte een geluid dat halverwege een hoest en een zucht bleef steken. Ik pakte mijn eigen telefoon.
‘Bel 112 niet,’ zei mijn moeder scherp. ‘Daarmee maak je het alleen groter.’
Ik belde de huisartsenpost. Terwijl de telefoniste vroeg naar Noors temperatuur, de bevalling en haar klachten, liep mijn moeder heen en weer tussen het aanrecht en de wieg. Ze hield haar stem laag, maar niet laag genoeg.
‘Ze heeft geen koorts meer dan een paar uur,’ zei ze tegen me. ‘En die pijn hoort erbij.’
De telefoniste hoorde haar. ‘Meneer, ik wil uw vrouw zelf spreken.’
Ik ging op mijn hurken voor Noor zitten en zette de telefoon op luidspreker.
‘Mevrouw,’ zei de triagist, ‘u moet nu naar de spoedeisende hulp. Ik bel de verloskundige en geef uw gegevens door. Als u suf wordt of moeilijk ademt, belt u meteen 112.’
Mijn moeder sloeg haar armen over elkaar. ‘De spoedeisende hulp? Voor koorts?’
‘Ik breng haar,’ zei ik.
‘Met die baby dan? Die is nog maar vijf dagen oud.’
‘Die gaat mee.’
‘Jullie trekken hier alles uit zijn verband.’
Ik keek niet meer naar haar. Noor stond niet zelfstandig op. Ik hielp haar overeind, sloeg mijn jas om haar schouders en wikkelde Mila in een deken. Mijn moeder liep achter ons aan tot aan de voordeur.
‘Je bent straks blij dat ik hier was,’ zei ze.
Ik antwoordde niet. In de auto hield Noor haar ogen dicht. Mila lag in de reiswieg op de achterbank. Bij elk verkeerslicht keek ik in de spiegel of Noor nog bij bewustzijn was.
‘Het spijt me,’ zei ze na een paar minuten.
‘Waarvoor?’
‘Dat je hierdoor ruzie krijgt met je moeder.’
Ik kneep mijn handen om het stuur. ‘Daar hoef jij je geen zorgen over te maken.’
Ze opende haar ogen. ‘Dat zeg je nu.’
In het ziekenhuis hoefden we niet lang te wachten. Een verpleegkundige mat Noors temperatuur opnieuw en riep vrijwel meteen een arts. Noor kreeg een bed op de afdeling verloskunde. Er werd bloed afgenomen en de arts onderzocht haar buik. Bij het woord infectie zag ik Noor haar hand naar die van mij zoeken.
‘We denken aan een baarmoederontsteking,’ zei de arts. ‘We beginnen direct met antibiotica via het infuus. We moeten ook uitsluiten dat er weefsel is achtergebleven.’
‘Is dat ernstig?’ vroeg ik.
De arts keek naar Noor, niet naar mij. ‘Het kan ernstig worden als we te lang wachten. Jullie zijn op tijd gekomen.’
Op tijd. Ik bleef aan die twee woorden hangen. Ze klonken als een compliment, maar voelden als een verwijt aan iedereen die haar eerder had kunnen helpen.
Noor werd naar een behandelkamer gebracht. Ik bleef met Mila op de gang. Een verpleegkundige nam haar even over zodat ik een flesje water kon halen. Toen ik terugkwam, zat mijn moeder op een stoel bij de lift.
Ik had haar niet gebeld.
‘Hoe is ze?’ vroeg ze.
‘Ze krijgt antibiotica.’
‘Zie je wel,’ zei ze. ‘Dat doen ze tegenwoordig meteen.’
Ik keek haar aan. ‘Ze heeft een infectie.’
‘Dat weten ze nog niet zeker.’
‘Ze is met spoed behandeld.’
‘Omdat jij de boel hebt opgejaagd.’
De verpleegkundige met Mila kwam net langs. Ze hoorde de laatste zin, keek van mijn moeder naar mij en liep verder zonder iets te zeggen. Dat was bijna erger dan wanneer ze zich ermee had bemoeid.
‘Ga naar huis, mam.’
‘Ik blijf.’
‘Nee.’
‘Maarten, ik ben je moeder.’
‘En Noor is mijn vrouw.’
Ze stond op. ‘Ik heb jullie de hele week geholpen. Zonder mij had je geen boodschappen in huis gehad.’
‘Ik heb niet gevraagd dat je haar zou tegenhouden om medische hulp te zoeken.’
‘Ik heb haar niet tegengehouden. Ik heb gezegd dat ze moest afwachten.’
‘Dat is precies hetzelfde.’
Ze keek naar de gang achter me. ‘Je kiest nu partij terwijl je niet eens weet wat er aan de hand is.’
‘Ik weet genoeg.’
Ze vertrok. Haar tas tikte tegen haar heup toen ze naar de uitgang liep. Ze draaide zich niet om.
Een uur later kwam de arts terug. Noors bloedwaarden wezen op een stevige infectie. Een echo liet mogelijk achtergebleven weefsel zien. De arts wilde haar nog diezelfde avond behandelen. Noor knikte, haar gezicht bleek onder de ziekenhuislampen.
‘Blijf je bij Mila?’ vroeg ze.
