‘Je gaat nu naar buiten, Mara.’
Mijn vader zei het op de toon waarop hij vroeger vroeg of ik de aardappels al had afgegoten. Zijn hand zat in mijn haar. Achter hem stond zijn vrouw Fleur, vierentwintig jaar oud, met mijn autosleutels in haar hand.
Toen mijn vliezen braken op de koude stoep, lachte ze. Ze dacht dat mijn vader en zij nog maar een paar minuten verwijderd waren van alles wat Lucas had achtergelaten.
Ik vocht niet terug. Ik pakte mijn telefoon en belde de notaris.
Drie weken eerder had ik Lucas begraven. Die ochtend stond zijn graf nog op mijn netvlies terwijl ik in de hal van ons huis in Haarlem probeerde te begrijpen waarom mijn vader mijn jas uit de kast haalde.
‘Je moet rust hebben,’ zei hij. ‘Je bent acht maanden zwanger. Dit huis is te groot voor je.’
‘Dit is mijn huis.’
‘Lucas is dood,’ zei Fleur. ‘Er moet nu eenmaal iemand praktisch zijn.’
Mijn vader, Henk de Vries, was achtenvijftig. Hij had jarenlang een installatiebedrijf gehad in Leiden, tot hij het verkocht en daarna toch weer steeds geld tekortkwam. Ik wist dat hij schulden had. Ik wist ook dat hij zich schaamde voor de manier waarop hij na de scheiding van mijn moeder opnieuw was begonnen: telkens met een nieuw plan, telkens met een andere uitleg waarom het vorige was mislukt.
Ik wist niet dat hij al maanden dacht dat mijn huis een oplossing was.
Fleur trok de rits van mijn weekendtas dicht. Ze droeg een witte trui die ik herkende van de dag waarop ze voor het eerst bij mijn vader kwam eten. Toen had ze nog gezegd dat ze niet wist of ze ooit kinderen wilde. Nu keek ze naar mijn buik alsof die een obstakel was dat iemand anders voor haar had moeten opruimen.
‘Je gaat naar het appartement van je tante,’ zei Henk. ‘Tot na de bevalling. Daarna praten we verder.’
‘Tante Els woont in Breda. Ik heb haar niet eens gesproken.’
‘Dat regelen we.’
‘Wie is we?’
Hij legde mijn jas over de armleuning van de stoel. ‘Je bent gespannen. Je maakt alles moeilijker dan nodig.’
Die zin kende ik. Mijn vader gebruikte hem telkens als ik weigerde te doen wat hem het beste uitkwam.
Na de diagnose van Lucas was ik ermee opgehouden hem te bezoeken. Niet omdat ik hem haatte, maar omdat elk gesprek eindigde met een verzoek. Een lening. Een handtekening. Een telefoontje naar de bank. Lucas had me niet verboden contact te houden, maar hij had me wel gevraagd goed op te letten wanneer mijn vader zei dat iets “maar tijdelijk” was.
Twee maanden voor Lucas stierf, had Henk nog bij ons aan de keukentafel gezeten. Hij had gevraagd of Lucas hem wilde helpen met een zakelijke lening. Lucas had nee gezegd, vriendelijk maar zonder ruimte voor een tweede poging.
Henk was die avond vertrokken zonder afscheid van mij te nemen.
Na Lucas’ dood was hij teruggekomen met een pan soep en een gezicht dat zorgvuldig verdrietig stond. Hij bracht boodschappen, zette de vuilnisbak buiten en zei dat hij alles voor me wilde doen. Ik had zijn hulp aangenomen, omdat ik te moe was om hem meteen weg te sturen.
Dat was de eerste fout.
De tweede was dat ik hem de map met Lucas’ papieren had laten zien. Niet de inhoud, alleen de map die de notaris had gestuurd. Henk had de woorden ‘testament’ en ‘nalatenschap’ gelezen en daarna niets meer gevraagd.
Nu stond hij in mijn hal met mijn jas in zijn hand.
‘Ik ga nergens heen,’ zei ik.
Zijn mond verstrakte. ‘Ik ben je vader.’
‘Dat maakt dit huis niet van jou.’
Fleur liet een kort lachje horen. Het was niet hard, maar wel duidelijk. ‘Misschien denkt ze dat ze alles zelf kan, Henk.’
‘Ik kan het zelf,’ zei ik.
‘Je hebt amper geslapen,’ antwoordde hij. ‘Je man is net begraven. Dit is geen moment om koppig te doen.’
Hij zette mijn jas op de stoel en greep me bij mijn arm. Ik trok me los. Toen draaide hij me met een ruk naar de voordeur. Zijn vingers haakten in mijn haar.
‘Henk, laat los.’
‘Doe normaal.’
Mijn hoofdhuid brandde. Ik zette mijn hand tegen de deurpost, maar hij trok harder. Mijn knie schoot tegen de drempel. Fleur deed een stap opzij om ruimte te maken.
Toen ik op de stoep stond, viel de deur achter me dicht.
Een warme golf liep langs mijn benen. Ik keek omlaag. Mijn handen begonnen te trillen, maar ik dwong ze stil te houden. De pijn kwam nog niet in golven. Er was alleen het besef dat mijn lichaam iets had besloten waar ik geen controle over had.
Fleur keek naar mijn rok en toen naar mijn gezicht.
‘O,’ zei ze. Daarna lachte ze weer, zachter dit keer. ‘Dat komt nu wel heel goed uit.’
Henk keek niet naar mij. Hij keek naar de voordeur.
Ik haalde mijn telefoon uit mijn jaszak. Mijn scherm was gebarsten sinds ik hem op de vloer van de badkamer had laten vallen. De eerste naam in mijn contactenlijst was die van notaris Van Loon, die Lucas’ testament had opgesteld.
‘Mara?’ nam ze op.
‘Mijn vader heeft me uit huis gezet. Mijn vliezen zijn gebroken.’
Aan de andere kant viel een korte stilte. Daarna veranderde haar stem.
‘Waar ben je?’
