DEEL 2
De oude vrouw legde haar rechterhand losjes op de barre.
Valentijn zuchtte.
“Mevrouw, ik meen het. Ik kan u dit niet laten doen.”
Ze keek hem via de spiegel aan.
Dan hoeft u alleen maar te kijken.”
Iemand achter in de studio grinnikte opnieuw.
De vrouw reageerde niet.
Ze plaatste haar voeten langzaam in de eerste positie.
Valentijns gezicht veranderde.
Niet veel.
Maar genoeg.
De positie was perfect.
Geen geforceerde draai vanuit de knieën.
Geen ingezakte enkels.
Geen gespannen schouders.
Haar houding leek vanzelfsprekend.
Alsof haar lichaam die positie niet hoefde te onthouden.
Alsof het haar moedertaal was.
Ze boog langzaam door haar knieën.
Een demi-plié.
Daarna nog één.
Gecontroleerd.
Vloeiend.
Haar rug bleef recht.
Toen kwam ze omhoog op haar tenen.
Niet op spitzen.
Nog niet.
Een eenvoudige relevé.
Ze bleef staan.
Eén seconde.
Twee.
Drie.
De jonge danser bij de spiegel stopte met glimlachen.
Valentijn zette zijn armen over elkaar.
“Dat bewijst alleen dat u ooit balletles hebt gehad.”
De vrouw keek hem aan.
“Dat heb ik inderdaad.”
“Hoe lang geleden?”
“Lang genoeg.”
Ze liet de barre los.
Toen liep ze naar het midden van de studio.
Valentijn deed een stap naar voren.
“Zonder barre lijkt me geen goed idee.”
Ze antwoordde niet.
Ze nam positie in.
Ademde in.
En hief haar armen.
Op dat moment gebeurde er iets vreemds.
Ze leek nog steeds tachtig.
De lijnen in haar gezicht verdwenen niet.
Haar zilveren haar werd niet plotseling donker.
Haar lichaam veranderde niet in dat van een jonge ballerina.
Maar de manier waarop ze zichzelf droeg veranderde alles.
Haar rug werd langer.
Haar kin ging iets omhoog.
Haar vingers vormden een zachte lijn.
En ineens keek niemand meer naar haar leeftijd.
Ze begon.
Tendu.
Sluiten.
Opnieuw.
Daarna een langzame développé.
Haar been kwam niet tot haar oor zoals bij sommige jonge dansers.
Dat hoefde ook niet.
De beweging was schoon.
Exact.
Volledig gecontroleerd.
Ze hield haar been op een hoogte die voor haar lichaam natuurlijk was en liet het vervolgens zo rustig zakken dat er geen geluid te horen was.
Valentijns armen zakten langzaam langs zijn lichaam.
De vrouw draaide.
Eén pirouette.
Geen drie.
Geen spectaculaire reeks.
Eén.
Perfect geplaatst.
Ze landde zonder te wankelen.
Niemand lachte meer.
Toen keek ze naar de pianist.
“Mag ik?”
De pianist keek naar Valentijn.
Valentijn knikte bijna automatisch.
“Wat wilt u?”
De vrouw noemde een stuk uit Tsjaikovski’s Doornroosje.
De pianist verstijfde even.
Daarna plaatste hij zijn handen op de toetsen.
De eerste noten vulden de zaal.
En de vrouw begon te dansen.
Niet alsof ze twintig was.
Dat was juist wat iedereen begreep zodra ze haar zagen.
Ze probeerde haar leeftijd niet te verbergen.
Ze maakte geen gevaarlijke sprongen om iets te bewijzen.
Ze forceerde haar heupen niet.
Ze probeerde niet sneller te zijn dan de jongeren om haar heen.
Ze deed iets veel moeilijkers.
Ze danste binnen de grenzen van het lichaam dat ze nu had, met de kennis van iemand die iedere beweging duizenden keren had uitgevoerd.
Haar armen bewogen met een precisie die geen kracht nodig had.
Haar voeten vonden iedere positie.
Haar hoofd volgde iedere lijn.
En vooral:
ze vertelde iets.
De jonge dansers die vijf minuten eerder hadden gelachen, stonden nu volledig stil.
Een meisje bij de spiegel fluisterde:
“Wie is zij?”
