Niemand antwoordde.
De muziek eindigde.
De oude vrouw bleef een paar seconden in haar laatste positie staan.
Toen liet ze haar armen zakken.
De stilte was bijna ongemakkelijk.
Valentijn keek haar aan.
“Wat is uw naam?”
Ze glimlachte.
“Helena de Winter.”
De pianist trok plotseling zijn handen van de toetsen.
“Wacht.”
Hij draaide zich om.
“Helena de Winter?”
De vrouw knikte.
De pianist stond op.
Hij was begin zestig en werkte al bijna twintig jaar bij de school.
“Dé Helena de Winter?”
Een paar leerlingen keken elkaar vragend aan.
Valentijn fronste.
“Wie?”
De pianist keek hem ongelovig aan.
“Ben je serieus?”
Valentijn werd rood.
“Wat?”
“Helena de Winter van Het Nationale Ballet.”
Nu veranderde de sfeer volledig.
Een van de oudere leerlingen pakte onmiddellijk haar telefoon.
“Wacht, ik ken die naam.”
Een ander typte al.
Binnen enkele seconden verschenen oude foto’s op schermen.
Zwart-witbeelden.
Theateraffiches.
Recensies.
Een jonge vrouw met donker haar.
Dezelfde ogen.
Dezelfde hoge jukbeenderen.
Dezelfde houding.
Helena de Winter.
Voormalig soliste.
Later eerste soliste.
Gastoptredens in Londen, Parijs en Kopenhagen.
Bekend om haar vertolkingen in Giselle, Het Zwanenmeer en Doornroosje.
Valentijn keek van het telefoonscherm naar de vrouw voor hem.
“U bent…”
“Was.”
Ze glimlachte.
“Lang geleden.”
Het meisje dat eerder haar lach had verborgen, liet haar telefoon langzaam zakken.
“Maar waarom zei u niets?”
Helena keek haar aan.
“Waarover?”
“Wie u bent.”
“Had dat verschil moeten maken?”
Niemand antwoordde.
Helena keek naar Valentijn.
“Als ik bij binnenkomst had gezegd dat ik ooit eerste soliste was geweest, had u me dan toegelaten?”
Hij aarzelde.
“Waarschijnlijk.”
“Dus het probleem was niet mijn leeftijd.”
Ze wees rustig naar hem.
“Het probleem was dat u dacht dat mijn leeftijd alles vertelde wat u over mij moest weten.”
Valentijn keek weg.
Die opmerking trof harder dan wanneer ze hem had uitgescholden.
Helena liep naar de barre en pakte haar fles water.
De jonge danser die eerder had gezegd dat ze misschien de seniorenvereniging zocht, stapte naar voren.
“Mevrouw…”
Helena keek hem aan.
Hij werd rood.
“Het spijt me.”
“Waarvoor?”
“Wat ik zei.”
“Wat zei je?”
