Hij slikte.
“Dat u hier niet thuishoorde.”
Helena knikte.
“En waarom dacht je dat?”
“Omdat u…”
Hij kon de zin niet afmaken.
“Oud bent?”
Hij knikte.
“Ja.”
Helena ging op een stoel zitten.
“Dat is niet beledigend. Ik bén oud.”
Een paar leerlingen glimlachten voorzichtig.
“Tachtig worden is geen mislukking.”
Ze wees naar haar benen.
“Deze knieën zijn tachtig.”
Naar haar handen.
“Deze handen ook.”
Toen tikte ze tegen haar slaap.
“Maar alles wat ik geleerd heb, zit hier nog.”
De zaal bleef stil.
Valentijn liep naar haar toe.
“Ik had u niet mogen uitlachen.”
Helena keek hem scherp aan.
“U lachte niet.”
Hij leek opgelucht.
“Maar u liet het wel gebeuren.”
Zijn gezicht betrok opnieuw.
“Dat is erger voor een docent.”
Die zin bleef hangen.
Helena keek naar de leerlingen.
“Een jonge danser die arrogant is, kan nog leren.”
Daarna keek ze weer naar Valentijn.
“Een docent die arrogantie beloont, leert het door.”
Hij knikte langzaam.
“U hebt gelijk.”
Helena stond op.
“Mooi.”
Ze liep naar haar tas.
Valentijn keek verbaasd.
“Gaat u weg?”
“Dat was blijkbaar het oorspronkelijke plan.”
“Wacht.”
Ze stopte.
“Ik wil u iets vragen.”
“Wat?”
“Waarom bent u hier vandaag eigenlijk gekomen?”
Voor het eerst veranderde Helena’s gezicht.
De kalmte bleef.
Maar er verscheen iets zachts in haar ogen.
“Mijn kleindochter.”
“Uw kleindochter?”
Helena keek naar een van de meisjes achter in de groep.
Iedereen volgde haar blik.
Een tengere zeventienjarige danseres verstijfde.
“Emma?”
Het meisje werd bleek.
Valentijn keek tussen hen in.
“Emma is uw kleindochter?”
Helena knikte.
Emma kwam langzaam naar voren.
“Oma, ik had gezegd dat je niet hoefde te komen.”
“Ik weet het.”
“Waarom deed je het dan?”
Helena keek haar aan.
“Omdat jij drie weken geleden zei dat je wilde stoppen.”
De hele groep werd stil.
Valentijn fronste.
“Stoppen?”
Emma keek naar de vloer.
“Het maakt niet uit.”
“Voor mij wel,” zei Helena.
Emma’s ogen werden vochtig.
“Ik ben niet goed genoeg.”
Valentijn wilde iets zeggen.
Helena stak haar hand op.
“Laat haar.”
Emma slikte.
“Ik ben niet flexibel genoeg. Mijn sprongen zijn niet hoog genoeg. Ik ben te zwaar voor sommige partners. En iedere keer dat ik een fout maak, heb ik het gevoel dat iedereen ziet dat ik hier niet thuishoor.”
Valentijn keek geschrokken.
“Emma, ik heb nooit gezegd dat je te zwaar bent.”
“U niet.”
Ze keek naar twee andere dansers.
Niemand bewoog.
Helena begreep genoeg.
“Dus ik wilde zien waar ze iedere dag naartoe ging,” zei ze.
Valentijn keek naar haar.
“En?”
