# Deel 2 – Het vervolg van het verhaal
In de keuken zette ik de schaal op het aanrecht en leunde ik een paar seconden met beide handen tegen de rand.
Ik huilde niet.
Ik pakte mijn telefoon alleen om op de tijd te kijken.
20:43 uur.
Ik wilde het tijdstip onthouden waarop mijn huwelijk was geëindigd, zonder dat mijn man daar ook maar iets van wist.
Daarna liep ik terug naar de tafel.
Ik at het dessert.
Ik glimlachte wanneer dat van me werd verwacht.
En toen ik wegging, kuste ik Helga op de wang.
„Bedankt voor het diner.“
„Graag gedaan, Claire.“
In de auto legde Iulian zijn hand op mijn knie.
„Mijn moeder begint je echt als familie te beschouwen.“
Ik keek uit het raam.
„Ja. Dat was me opgevallen.“
De volgende twee dagen confronteerde ik Iulian niet.
Ik controleerde alleen de dingen waartoe ik rechtmatig toegang had.
Toen ontdekte ik dat er in verschillende overschrijvingen bijna 70.000 lei van onze gezamenlijke rekening was verdwenen.
Geld dat we in de loop der jaren hadden gespaard.
Een deel daarvan was van mij.
Alle overschrijvingen gingen naar dezelfde rekening.
Met dat geld was de aanbetaling voor een appartement betaald.
Iulian was al bezig een leven op te bouwen waar ik niets van wist.
Woensdagmiddag kreeg ik een bericht van een onbekend nummer.
„Ik ben Sophie. We moeten over Iulian praten.“
We spraken af in een café.
Ik herkende haar meteen.
Ze was zwanger.
We omhelsden elkaar niet. We deden ook niet alsof we plotseling twee slachtoffers waren die beste vriendinnen waren geworden.
„Wist je dat hij getrouwd is?“ vroeg ik.
„Ja.“
„Dan beginnen we daar.“
Ze sloeg haar ogen neer.
„Je hebt gelijk.“
Daarna hield ze haar telefoon voor me.
Iulian had haar verteld dat ons huwelijk voorbij was en dat hij van plan was te scheiden zodra hij „de zaken had geregeld“.
Maar de afgelopen weken was zijn verhaal veranderd.
In zijn berichten kwam het plan van Helga naar voren.
Ik moest ervan overtuigd worden dat Sophie haar kind niet alleen kon opvoeden.
Iulian wilde me vertellen dat de baby nergens schuld aan had.
Dat ik altijd al moeder had willen worden.
Dat ik „van een fout een gezin kon maken“.
En Sophie?
Haar had hij iets heel anders beloofd.
Ze zou haar eigen appartement krijgen en na verloop van tijd zou ik uit het plaatje verdwijnen.
„Waarom laat je me dit allemaal zien?“
Sophie legde haar hand op haar buik.
„Omdat hij me gisteren vertelde dat de baby na de geboorte het grootste deel van de tijd bij jullie zou wonen. Zonder het zelfs maar aan mij te vragen.“
Ik keek haar aan.
„Ik vergeef je niet voor wat je hebt gedaan.“
„Dat heb ik ook niet gevraagd.“
„Maar deze berichten houd ik.“
„Daarom ben ik gekomen.“
De daaropvolgende dagen bracht ik mijn documenten en financiën op orde en vroeg ik advies aan een advocaat.
Iulian bleef zich gedragen alsof er helemaal niets was gebeurd.
Vrijdagavond vroeg hij of ik met hem uit wilde gaan.
Zondag nodigde Helga ons opnieuw uit voor het diner.
Ik stemde toe.
Deze keer bediende ik niemand.
Ik ging gewoon aan tafel zitten.
Helga leek verrast.
„Je begint je al aardig thuis te voelen, Claire.“
„Ik doe mijn best.“
Aan haar glimlach te zien had ze de ironie niet begrepen.
Halverwege het diner schakelden ze opnieuw over op het Duits.
Marta vroeg Iulian of het „Sophie-probleem“ onder controle was.
„Ja“, antwoordde hij. „Claire is het makkelijke gedeelte.“
Helga lachte.
„Ik zei het toch.“
Daarna keek ze recht naar mij.
„Je hoeft alleen maar een beetje te huilen wanneer je het haar vertelt. Na al die jaren van behandelingen… als je haar een baby in de armen legt, zal ze niet meer de kracht hebben om weg te gaan.“
Ik legde mijn vork naast mijn bord.
„Daar vergis je je in, Helga.“
Ik zei het in het Duits.
Haar glimlach verdween.
Marta bleef met haar glas halverwege de beweging zitten.
Iulian draaide zich langzaam naar me toe.
„Wat zei je?“
