Over zes dagen zou Galina Viktorovna zestig worden. Het dure wellnessverblijf dat ik voor haar had geboekt, was al betaald. Maar na wat er tijdens het familiefeest was gebeurd, besloot ik de reservering te annuleren.
Er bleef nog één vraag over: zou Andrej alleen naar de zestigste verjaardag van zijn moeder gaan?
Toen Galina Viktorovna de taart binnenbracht, sprong Sonja meteen van haar stoel op en rende naar de keuken om kleine bordjes te halen.
– Oma, ik haal ze wel. Anders wordt het lastig voor je om tegelijk de taart te snijden en ook nog servies te pakken, zei ze terwijl ze voorzichtig de stapel bordjes tegen haar borst drukte.
– Zet ze hier maar neer. Laat ze alleen niet vallen, antwoordde haar grootmoeder kortaf en schoof een grote schaal naar zich toe. – Kirill, Masja, kom snel. Kies maar een stuk voordat de crème uitloopt.
Kirill vroeg om het chocolaatje boven op de taart. Masja reikte naar het roze roosje. Sonja bleef ernaast staan met het laatste bordje in haar handen.
Op dat moment was ik bezig de lege saladeschalen van tafel te halen en had ik niet meteen door wat er gebeurde.
Galina Viktorovna legde een stuk taart op Kirills bord, daarna op dat van Masja. Het volgende stuk gaf ze aan Olga en nog een aan Andrej.
Sonja wachtte een paar seconden en liep toen naar het raam.
Het bord nam ze mee.
We vierden de verjaardag van Olga, de zus van Andrej. Over zes dagen zou Galina Viktorovna zelf zestig worden, waardoor het gesprek bijna de hele avond over haar jubileum ging: wie er zou komen, wie naast wie moest zitten, welke jurk ze had gekocht en hoeveel mensen hun uitnodiging al hadden bevestigd.
Ik liep naar Sonja toen ik zag dat ze met haar vinger over de gouden rand van het lege bord streek.
– Sonja, waarom eet je geen taart? Je zei toch zelf dat je de chocoladetaart wilde proberen? vroeg ik terwijl ik naast haar ging zitten.
Ze keek eerst naar mij en daarna naar de tafel.
– Oma heeft Kirill en Masja geroepen, maar mij niet. Ik dacht dat ik even moest wachten. Misschien heeft ze gewoon niet gezien dat ik er ook stond.
Sonja zei het zonder enige klacht.
Juist daardoor voelde het nog pijnlijker.
– Heb je dan zelf om een stukje gevraagd? vroeg ik.
– Nee. Als oma het vergeten was, wilde ik haar er niet voor iedereen aan herinneren. Misschien zou ze boos worden.
Langzaam kwam ik overeind.
Drie jaar geleden had Andrej Sonja geadopteerd. Ze was toen vier.
Het was zijn eigen beslissing geweest. Niet iets wat ik had geëist, niet een manier om een man aan me te binden en ook geen mooi gebaar vlak voor onze bruiloft.
Hij had zelf alle documenten verzameld. Hij was samen met mij naar de verschillende instanties gegaan. En hij had Sonja zelf uitgelegd dat er na de uitspraak van de rechtbank niets plotseling zou veranderen, omdat hij haar toch al als zijn dochter beschouwde.
Voor Andrej was Sonja allang zijn kind.
Voor zijn moeder bleken er echter steeds weer andere regels te gelden.
Galina Viktorovna had Sonja nooit rechtstreeks gezegd dat ze niet bij de familie hoorde. Ze deed het subtieler.
Kirill kon ze na een reis een dure bouwset meenemen, Masja een jurk, terwijl Sonja een goedkope kleurplaat kreeg met de woorden:
‘Ik wist niet wat ze leuk vindt.’
De verjaardagen van Kirill en Masja onthield ze uit zichzelf. Voor Sonja vroeg ze mij hoeveel jaar ze nu eigenlijk werd.
Een paar keer had ze het ook over ‘eigen bloed’ gehad.
Elke keer vroeg Andrej mij om er geen conflict van te maken.
‘Mijn moeder is nog van de oude generatie. Ze heeft tijd nodig.’
Ik verdroeg het.
Niet voor Galina Viktorovna.
Voor Sonja, die zich aangetrokken voelde tot Andrejs familie en oprecht niet begreep waarom de ene oma haar bij iedere ontmoeting omhelsde, terwijl de andere voortdurend een onzichtbare grens tussen hen leek te trekken.
Voor de zestigste verjaardag van mijn schoonmoeder had ik zelfs een duur wellnessverblijf betaald.
De reservering stond op mijn naam. De documenten lagen nog bij mij thuis. Galina Viktorovna wist van het cadeau, omdat ik haar vooraf had gevraagd welke data haar het beste uitkwamen.
Nu zat ze aan tafel en sneed ze rustig nog een stuk taart af.
Ik liep naar haar toe.
