Ik ging in dezelfde taal verder.
„Ik zei dat je je vergist.“
Niemand lachte meer.
„Spreek jij Duits?“ fluisterde Helga.
„Goed genoeg om te weten dat Sophie zwanger is. Goed genoeg om te weten wat jullie van plan zijn met haar kind. En goed genoeg om te begrijpen wat jullie hier aan tafel over mij zeiden toen jullie dachten dat ik jullie niet kon verstaan.“
Iulian stond op.
„Claire, laat me het uitleggen.“
„Ga zitten.“
Mijn toon hield hem tegen.
Ik haalde een envelop uit mijn tas en legde die voor hem neer.
„Wat is dat?“
„Lees het.“
Hij opende de envelop.
Zijn gezicht veranderde.
Helga sprong ertussen.
„Je kunt toch niet van hem scheiden vanwege één fout!“
Ik keek haar aan.
„Welke van de fouten bedoel je?“
Ze zweeg.
„Dat je zoon een zwangere minnares heeft? Dat hij zonder mijn medeweten geld van onze gezamenlijke rekening heeft gehaald? Of dat jullie samen hebben gepland om de jaren van mijn behandelingen tegen me te gebruiken, zodat jullie me konden overtuigen het kind van mijn man en een andere vrouw op te voeden?“
Iulian haalde zijn hand door zijn haar.
„Het geld is niet weg. Ik heb het geïnvesteerd.“
„In de aanbetaling van een appartement.“
Helga draaide zich naar hem om.
„Welk appartement?“
Ik zag onmiddellijk dat ook zij hier niets van wist.
Iulian verstijfde.
„Interessant“, zei ik. „Blijkbaar was ik niet de enige tegen wie je hebt gelogen.“
„Claire, we kunnen dit thuis bespreken.“
„Thuis?“
Ik keek hem aan.
„Het huis is van mij, Iulian. En vanavond kom je daar niet meer binnen.“
Helga stond op.
„Na alles wat deze familie voor jou heeft gedaan?“
Op dat moment kwam de vrouw naar boven die ik een week eerder al had gehoord.
„Weet je hoeveel vrouwen deze situatie zouden accepteren? Het kind kan er niets aan doen. Jij hebt zelf zo vaak gezegd dat je alles zou doen om moeder te worden.“
Mijn handen werden ijskoud.
Dit was het dus.
Ze had nergens spijt van.
Ze probeerde mijn pijn nog steeds om te zetten in een verplichting.
„Ja, Helga. Ik zou heel veel hebben gedaan om moeder te worden.“
Ik stond op.
„Maar ik ga niet het kind van de minnares van mijn man opvoeden, alleen zodat het voor hem gemakkelijker wordt om zowel het huis, zijn vrouw als zijn andere vrouw te behouden.“
Iulian liep achter me aan tot aan de deur.
„Claire, ik hou van je.“
Ik draaide me om.
„Waarom moest je dan geloven dat ik niet kon begrijpen wat je zei, voordat je de waarheid kon vertellen?“
