“Ik was er één van.”
Lotte keek verbaasd op.
Dat had niemand verwacht.
“Ik heb haar nooit uitgelachen,” vervolgde hij. “Maar ik heb het wel gehoord.”
Hij keek naar de leerlingen op de eerste rijen.
“En ik heb niets gedaan.”
Zijn stem werd zachter.
“Dus ik ga hier niet staan doen alsof ik beter ben dan iedereen.”
Hij draaide zich weer naar Lotte.
“Het spijt me.”
Mijn dochter keek hem aan alsof ze niet wist wat ze moest zeggen.
Toen knikte ze.
Sem gaf haar de microfoon terug.
Maar voordat hij het podium verliet, vroeg hij:
“Wil je het nummer afmaken?”
Lotte keek naar de zaal.
Ik zag de twijfel onmiddellijk terugkeren.
Ze keek naar mij.
Ik wilde naar haar toe rennen.
Haar meenemen.
Haar beschermen.
Maar toen herinnerde ik me wat ze twee maanden eerder in onze keuken had gezegd.
Ik ben het zat om me te verstoppen, mam.
Dus ik bleef zitten.
En ik knikte.
Heel klein.
Lotte keek opnieuw naar Sem.
“Ik weet niet of ik kan.”
Hij glimlachte.
“Dan begin je gewoon waar je stopte.”
“En als ze weer lachen?”
Sem keek naar de zaal.
“Dan moeten ze harder lachen dan ik kan klappen.”
Voor het eerst sinds de opmerking verscheen er weer een klein glimlachje op Lottes gezicht.
Sem liep van het podium.
De muziek werd opnieuw gestart.
Lotte stond alleen onder het licht.
Haar handen trilden.
De eerste noot kwam er nauwelijks uit.
Toen de tweede.
De derde.
En langzaam gebeurde hetzelfde als eerder.
Haar stem werd sterker.
Maar deze keer bedekte ze haar gezicht niet.
Niet één keer.
Halverwege het lied gebeurde er iets waardoor ik mijn tranen niet meer kon tegenhouden.
De zaal was volkomen stil.
Geen gefluister.
Geen gelach.
Alleen mijn dochter.
Haar stem.
Haar gezicht volledig zichtbaar onder de podiumlichten.
Toen kwam de laatste noot.
Een seconde lang gebeurde er niets.
Daarna stond Sem op.
Hij begon te klappen.
Zijn vrienden volgden.
Toen de leraren.
De ouders.
Leerlingen.
Binnen enkele seconden stond bijna de hele zaal overeind.
Lotte sloeg haar hand voor haar mond.
Ze huilde.
Ik ook.
Maar het verhaal eindigde daar niet.
Na afloop stond ik bij de uitgang op haar te wachten.
Toen Lotte eindelijk verscheen, vloog ik op haar af.
“Ik ben zo trots op je.”
Ze sloeg haar armen om me heen.
“Ik dacht dat ik weg zou rennen.”
“Waarom deed je het niet?”
Ze keek even achter zich.
Sem stond een paar meter verderop.
“Omdat ik ineens besefte dat als ik wegging, zij zou bepalen hoe mijn optreden eindigde.”
Ik keek mijn dochter aan.
Vijftien jaar oud.
En op dat moment wijzer dan veel volwassenen die ik kende.
“En dat wilde je niet?”
“Nee.”
Ze veegde haar tranen weg.
“Ik wilde zelf het einde bepalen.”
Toen kwam Sem naar ons toe.
Van dichtbij zag hij er ineens veel minder zelfverzekerd uit.
“Mevrouw?”
“Ja?”
“Mag ik even met Lotte praten?”
Ik keek naar mijn dochter.
Zij knikte.
Ik liep een paar stappen weg, maar niet ver genoeg om niets meer te horen.
Sem stak zijn handen in zijn zakken.
“Het spijt me als ik je voor schut heb gezet.”
