Ze dacht na.
“Groot genoeg voor mijn kamer.”
Ik begon te huilen.
“Mam…”
“Sorry.”
“Je bent echt emotioneel.”
“Wacht maar tot je zelf kinderen hebt.”
Ze rolde met haar ogen.
Maar ze glimlachte.
We lieten de foto afdrukken.
Hij hangt nog steeds boven haar bureau.
Niet omdat die avond alles veranderde.
Er waren daarna nog steeds mensen die staarden.
Nog steeds domme vragen.
Nog steeds momenten waarop Lotte onzeker werd.
Zelfvertrouwen is geen schakelaar die iemand voor je omzet.
En Sem heeft haar niet “gered”.
Dat vertelde Lotte me zelf toen ik maanden later zei hoe dankbaar ik hem nog steeds was.
“Mam,” zei ze, “hij hielp me opstaan.”
Ze wees naar zichzelf.
“Maar ík heb het lied afgemaakt.”
Ze had gelijk.
En misschien was dat wel het mooiste aan die avond.
Mijn dochter had jarenlang gedacht dat moed betekende dat je op een dag niet meer bang zou zijn voor wat anderen van je vonden.
Op haar vijftiende ontdekte ze iets veel belangrijkers.
Moed betekent soms dat je hart bonst.
Dat je handen trillen.
Dat mensen lachen.
Dat je het liefst zou willen verdwijnen.
En dat je tóch je hand van je gezicht haalt…
de microfoon opnieuw vastpakt…
en het lied op jouw manier afmaakt.
EINDE.
