De leider fronste zijn wenkbrauwen en deed enkele stappen naar voren.
– Hebben jullie niet begrepen? – schreeuwde hij. – Ik zei, leg alles neer!
De man op de eerste rij stond langzaam op van zijn plaats.
Hij droeg een eenvoudige donkere jas, spijkerbroek en een gebreide muts. Hij verschilde niets van de andere passagiers.
– Leg de knuppel op de grond – zei de man rustig.
Enkele seconden lang werd het stil in de bus.
Toen barstten de bandieten in lachen uit.
– Besef je eigenlijk wel met wie je praat? – vroeg de leider, terwijl hij op hem afstapte.
– Ik weet het heel goed – antwoordde de passagier. – Daarom zeg ik het voor de laatste keer. Leg het wapen op de grond.
De leider zwaaide en probeerde hem met de knuppel te raken.
Maar de man bleek veel sneller.
Hij onderschepte de hand van de crimineel, draaide die scherp om en drukte de leider tegen de grond tussen de stoelen. De knuppel viel met een harde klap in het gangpad.
Bijna tegelijkertijd stonden de andere passagiers op van hun plaatsen.
De vrouwen, die daarvoor zachtjes praatten, trokken hun lange jassen uit. Daaronder bleek beschermende kleding te zitten.
De mannen haalden handboeien tevoorschijn, en de oudere passagier, die de hele tijd had gedaan alsof hij sliep, stond onmiddellijk op en blokkeerde het achterste deel van de bus.
– Alle wapens neer! Speciale eenheid! – klonk het luid in de bus.
De bandieten verstijfden.
Ze begrepen niet meteen wat er gebeurde.
Bijna alle mensen in de bus bleken agenten van een speciale eenheid te zijn, die vooraf plaatsen hadden ingenomen en zich als gewone passagiers hadden vermomd.
Alleen de chauffeur en de oudere vrouw waren burgers. De vrouw was expres in de bus gezet, zodat de rit er van buiten volledig normaal uitzag, maar er had de hele tijd een agent naast haar gezeten.
