‘Dat Veronica me nooit heeft verteld hoeveel ik zou moeten wegen.’
Edward vouwde de broek over zijn arm.
‘Ze zei niet dat ik meer waard zou zijn als ik er anders uitzag. Ze liet me alleen beseffen dat ik tegen mezelf was gaan praten zoals iemand anders tegen haar praatte.’
Ik voelde dat mensen luisterden.
Ik wilde dat ze dat niet deden.
Edward ging verder.
‘Ik ben gestopt met wachten om te leven totdat ik er acceptabel uitzag. Uiteindelijk veranderde ik een paar gewoontes. Mijn lichaam veranderde ook.’
Max grijnsde spottend.
‘Dus Veronica inspireerde je om in vorm te komen. Geweldig.’
‘Nee.’ Edward antwoordde meteen. ‘Dat is precies wat je niet begrijpt.’
Max’ glimlach verzwakte.
Edward keek hem aan.
‘Ze heeft me niet gerepareerd. Er hoefde niets aan mij gerepareerd te worden voordat ik het verdiende om van mijn eigen leven te genieten.’
Claire keek naar Max.
Toen naar mij.
Max lachte ongemakkelijk.
‘Ontroerend. Maar wat heeft dat met mij te maken?’
Edward gaf hem de broek.
‘Omdat je vanavond naar mij keek en besloot dat mijn uiterlijk iets bewees over Veronica.’
Max haalde zijn schouders op.
‘Dat doet het ook.’
Edward keek hem aan.
‘Waarom probeer je het dan nog steeds te bewijzen?’
Max hield op met glimlachen.
Edward draaide zich naar mij toe.
‘Kunnen we ergens onder vier ogen praten?’
Zijn glimlach was verdwenen en opeens wist ik niet zeker of ik wilde horen wat er zou volgen.
We liepen de gang in.
‘Veronica, Max had ongelijk over jou. Maar ik had iets moeten zeggen voordat we hierheen kwamen.’
‘Wat?’
‘Je vroeg mij omdat je dacht dat je iets aan hem kon bewijzen door iemand mee te nemen die eruitziet zoals ik. Ik zei ja omdat ik dacht dat je zou beseffen dat dat niet zo was.’
Ik staarde hem aan. Mijn gezicht gloeide.
‘Dat had je kunnen zeggen voordat we hierheen kwamen, Ed.’
‘Ja.’
‘In plaats daarvan liet je me naar binnen lopen en doen alsof je mijn vriend was. Je mag me niet een lesje leren door me te misleiden.’
‘Je hebt gelijk.’
Geen uitleg.
Geen excuus.
Alleen dat.
Ik liep verder de gang in voordat ik zou huilen op de bruiloft van mijn ex-man. Dat niveau van vernedering was ik niet bereid gratis te leveren.
Edward volgde, maar bleef een paar meter achter me.
Toen hield een zacht stemmetje me tegen.
‘Mam?’
Mijn oudste dochter stond bij de gang.
Ik veegde snel onder één oog.
‘Hé.’
Ze keek langs me heen naar de receptie.
‘Waarom zei papa dat niemand met jou zou daten?’
Ik hurkte zodat onze ogen ongeveer op dezelfde hoogte waren.
‘Hij deed gemeen, lieverd.’
Daar dacht ze over na.
‘Edward is niet je vriend?’
‘Nee.’
‘Waarom zei je dan van wel?’
Er zijn momenten waarop liegen tegen je kind veel gemakkelijker zou zijn.
Ik kon het niet.
‘Omdat ik wilde dat je vader dacht dat iemand mij wilde.’
Ze fronste.
‘Maar wij wilden jou hier.’
Ik antwoordde niet.
Er viel niets aan toe te voegen zonder het kleiner te maken.
Ze sloeg haar armen om me heen.
Toen riep iemand haar vanuit de receptie en rende ze terug.
Ik bleef nog een seconde gehurkt zitten.
Toen ik opstond, stond Edward nog te wachten.
‘Het spijt me,’ zei hij.
‘Ik ben nog steeds boos op je.’
‘Terecht.’
Voordat ik kon antwoorden, kwam Max naar ons toe.
Hij had de broek op tafel achtergelaten.
Zijn zelfvoldaanheid was terug.
