‘Ze krijgt behandeling. De dierenarts weet nog niet hoe goed ze zal herstellen.’
Ria knikte langzaam. ‘Maarten zei dat ze naar een ander weiland ging.’
‘Hij zei tegen mij dat ze naar de slacht ging.’
Haar vingers klemden zich om de armleuning. Saskia keek weg.
‘Ik heb hem gevraagd haar te verzorgen,’ zei Ria. ‘Niet om haar weg te doen.’
‘Wist u van de betalingen?’
Ria schudde haar hoofd. ‘Ik heb papieren getekend. Hij zei dat het voor het voer was. Saskia zou alles controleren, zei hij.’
Saskia slikte. Ze had haar moeder beloofd regelmatig naar de stal te gaan, maar door haar werk en de zorg voor haar eigen gezin was ze de laatste maanden minder vaak geweest. Maarten had haar telkens verzekerd dat alles goed ging.
‘Ik dacht dat ik haar hielp door het aan hem over te laten,’ zei ze.
‘Dat dacht ik ook,’ zei Ria. ‘Dat is het vervelende aan iemand vertrouwen. Je merkt pas hoe duur het is wanneer je de rekening krijgt.’
Die avond werd de tweede twist duidelijk. De rechercheur belde mij terug nadat Henk zijn verklaring had afgelegd. De man die Maarten op het erf had ontmoet, was geen koper van een paard. Het was een vertegenwoordiger van een opkoper die op zoek was naar landbouwmachines en oud ijzer. Hij had geld betaald voor een oude mestverspreider die Maarten van Ria’s erf had meegenomen en als zijn bezit had verkocht.
De betaling stond los van Saar, maar de opkoper had wel verteld dat Maarten hem had gevraagd of hij “ook iets met een oude merrie kon doen”. De man had geweigerd. Een week later had Maarten een transportbedrijf benaderd. De politie vermoedde dat hij van plan was Saar zonder toestemming te verkopen en de opbrengst voor zichzelf te houden.
De klap met de singel was geen uitbarsting van een verder zorgzame eigenaar geweest. Maarten had haast gehad omdat de dierenarts later die week opnieuw zou langskomen op verzoek van Ria’s huisarts. De huisarts had in een telefoongesprek met Saskia gezegd dat hij zich zorgen maakte over haar moeder en haar administratie. Ria had hem verteld dat haar spaargeld sneller verdween dan ze begreep.
Maarten wist dat er vragen zouden komen. Hij wilde Saar weg hebben voordat iemand haar toestand zag.
De dagen daarna werd mijn telefoon een last. Een paar buurtbewoners stuurden berichten dat ik “de familie kapotmaakte” en dat Maarten altijd goed voor zijn dieren was geweest. Een vrouw uit de straat schreef dat ze de video had gezien, hoewel ik hem nergens had geplaatst. Later bleek dat een agent het fragment aan een collega had laten zien, die het aan zijn partner had verteld. De politie onderzocht ook dat lek.
Ik verwijderde de berichten niet. Ik maakte kopieën en stuurde ze door.
Maarten kwam na zijn verhoor voorlopig vrij. Hij mocht niet bij Saar komen en mocht geen contact opnemen met Ria of Saskia. Hij hield zich daar niet aan. Saskia kreeg drie gemiste oproepen en een bericht waarin hij schreef dat ze “haar moeder aan het verliezen was door een stom paard”.
